آن، در صورتى كه مجبور باشد دست يا جاى ديگر بدن خود را به خط قرآن برساند، ولى چنانچه معطل شدن به مقدار وضو بى احترامى به قرآن باشد بايد بدون اين كه وضو بگيرد، قرآن را از مستراح و مانند آن بيرون آورد، يا اگر نجس شده آب بكشد، و در صورت پنجم و ششم بنا بر احتياط واجب اسم پيغمبر (صلى الله عليه وآله و سلم) و ائمه طاهرين (عليهم السلام) و حضرت زهرا (عليها السلام) هم مثل قرآن است.
(٣٢١) مس نمودن خط قرآن، يعنى رساندن جايى از بدن به خط قرآن براى كسى كه وضو ندارد حرام است، ولى تماس موى انسان با خط قرآن بنابر اظهر مانعى ندارد، حتى اگر كوتاه باشد. و اگر قرآن را به زبان فارسى يا به زبان ديگر ترجمه كنند مس آن اشكال ندارد.
(٣٢٢) جلوگيرى بچه و ديوانه از مس خط قرآن واجب نيست، ولى اگر مس نمودن آنان بى احترامى به قرآن باشد، بايد از آنان جلوگيرى كنند.
(٣٢٣) كسى كه وضو ندارد، حرام است اسم خداوند متعال را به هر زبانى كه نوشته شده باشد مس نمايد. و احتياط واجب آن است كه اسم پيغمبر (صلى الله عليه وآله و سلم) و امام (عليه السلام) و حضرت زهرا (عليها السلام) را هم مس ننمايد.
(٣٢٤) اگر پيش از وقت نماز به قصد اين كه با طهارت باشد وضو بگيرد يا غسل كند صحيح است.
(٣٢٥) كسى كه يقين دارد وقت داخل شده اگر نيت وضوى واجب كند و بعد از وضو بفهمد وقت داخل نشده، وضوى او صحيح است.
(٣٢٦) مستحب است انسان براى امور زير وضو بگيرد: براى نماز ميت، زيارت اهل قبور، رفتن به مسجد و حرم ائمه (عليهم السلام)، براى همراه داشتن قرآن و خواندن و نوشتن آن، و نيز براى مس حاشيه‌ قرآن، و براى خوابيدن. و نيز مستحب است كسى كه وضو دارد دوباره وضو بگيرد. و اگر براى يكى از اين كارها وضو بگيرد هر كارى را كه بايد با وضو انجام داد، مىتواند بجا آورد، مثلا مىتواند با آن وضو نماز بخواند.