در آن، پنبه يا چيز ديگرى است كه از رسيدن بول به جاهاى ديگر جلوگيرى مىكند، خود را حفظ نمايد، و احتياط واجب آن است كه پيش از هر نماز مخرج بول و كيسه اى را كه نجس شده آب بكشد يا عوض كند. و نيز كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن غائط خوددارى كند، چنانچه ممكن باشد به مقدار نماز از رسيدن غائط به جاهاى ديگر بايد جلوگيرى نمايد، و احتياط واجب آن است كه اگر مشقت ندارد، براى هر نماز مخرج غائط را آب بكشد.
(٣١٩) كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند در صورتى كه ممكن باشد و مشقت و زحمت وخوف ضرر نداشته باشد بايد به مقدار نماز از خارج شدن بول و غائط جلوگيرى نمايد اگر چه خرج داشته باشد و خرج آن به او ضرر زيادى نزند، بلكه اگر مرض او به آسانى يعنى بدون عسر شخصى معالجه شود، احتياط واجب آن است كه خود را معالجه نمايد.
(٣٢٠) كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند، بعد از آن كه مرض او خوب شد، لازم نيست نمازهايى را كه در وقت مرض مطابق وظيفه اش خوانده قضا نمايد. ولى اگر در بين وقت نماز مرض او خوب شود، بايد بنا بر احتياط مستحب نمازى را كه در آن وقت خوانده دوباره بخواند.
وضوهاى واجب و مستحب براى شش چيز وضو گرفتن واجب است: ١ - براى نمازهاى واجب غير از نماز ميت.
٢ - براى سجده و تشهد فراموش شده، اگر بين آنها و نماز حدثى از او سر زده مثلا بول كرده باشد، و احتياط واجب آن است كه براى سجده ‌سهو هم وضو بگيرد.
٣ - براى طواف واجب خانه ‌كعبه.
٤ - اگر نذر يا عهد كرده يا قسم خورده باشد كه وضو بگيرد.
٥ - اگر نذر كرده باشد كه جايى از بدن خود را به خط قرآن برساند.
٦ - براى آب كشيدن قرآنى كه نجس شده يا بيرون آوردن آن از مستراح و مانند