شرايط عقد (١٨٨٤) بنا بر اظهر، ترجمه صيغه عقد به فارسى يا زبان ديگر با وجود قدرت بر عربى كافى است، و احتياط مستحب عربى بودن صيغه است، و براى كسى كه آشنا به معناى عربى صيغه نيست و فقط مىداند كه صيغه‌ عقد، به اين لفظ جارى مىشود، احتياط مستحب اين است كه هم صيغه عربى و هم ترجمه اش را بخواند، و اكتفا كردن او به عربى خالى از تأمل نيست، و اگر نمىتوانند صيغه عربى را بخوانند و يا وكيل بگيرند، قطعا ترجمه كافى است.
(١٨٨٥) كسى كه صيغه عقد را مىخواند، چه براى خود و چه به عنوان وكيل، بنا بر احتياط واجب، بايد بالغ و عاقل باشد و در هنگام خواندن صيغه قصد ايجاد عقد نكاح داشته باشد، و اگر در حال مستى صيغه را بخوانند، عقد صحيح نيست.
(١٨٨٦) ولى يا وكيل زن يا مرد كه صيغه عقد را مىخوانند، بايد زن و شوهر را به قصد و لفظ معين كنند و در صورتى كه زن يا شوهر به لفظ يا قصد معين نشود، چه از روى غفلت باشد يا با قصد خلاف، عقد باطل است.
(١٨٨٧) حضور دو شاهد عادل، در عقد دائم و غير دائم لازم نيست، ولى احتياط مستحب آن است كه حضور داشته باشند.
(١٨٨٨) زن و مرد بايد به عقد راضى باشند، ولى اگر زنى را براى مردى بدون اجازه‌ آنان عقد كنند و بعدا زن و مرد بگويند به آن عقد راضى هستيم، عقد صحيح است.
(١٨٨٩) اگر زن و مرد يا يكى از آن دو را به ازدواج مجبور نمايند و بعد از خواندن عقد راضى شوند و بگويند به آن عقد راضى هستيم، عقد صحيح است.
(١٨٩٠) پدر و جد پدرى مىتوانند براى فرزند نا بالغ يا ديوانه ‌خود، كه در حال ديوانگى بالغ شده است، در صورتى كه مصلحت باشد ازدواج كنند و بعد از آن كه آن طفل بالغ شد يا ديوانه عاقل گرديد، نمىتواند آن را به هم بزند، حتى اگر طفل، پسر باشد بنا بر اظهر.