(١٦٠٩) جايز است اطفال را براى تمرين و عادت دادن به ترك معصيت و يا انجام دادن واجبات، تأديب كرد، خصوصا در مراحل آخر كه به انجام واجب و ترك معصيت نزديكتر است، كه اگر تاديب نشوند، در بعضى از موارد منجر به ترك واجبات و انجام معاصى از طرف آنها مىشود.
(١٦١٠) امر به معروف و نهى از منكر مراتبى دارد: اول: انكار قلبى مىباشد، دوم: اظهار كردن به زبان، سوم: متألم كردن معصيت كار به قدرى از زدن، كه تفصيل مراتب در مسأله بعد خواهد آمد.
بنا بر اين اگر انسان بدون گفتن، به هر وسيله ديگر ناراحتى قلبى خود را به معصيتكار نشان دهد و اين كار موجب ترك معصيت شود، لازم نيست با زبان امر به معروف و يا نهى از منكر بنمايد، البته در صورتى كه هيچ گونه اشكال شرعى ديگرى در اين كار نباشد، و اگر چاره اى در اين كار بجز اظهار زبانى نيست، باز بايد درجات خفيف تر را در انجام اين كار ملاحظه نمايد.
(١٦١١) اگر انسان بداند در صورتى كه بخواهد جلوگيرى از معصيتى بنمايد منجر به ايجاد جرح و يا قتل خواهد شد، بنا بر اظهر بدون اجازه امام معصوم (عليه السلام) يا كسى كه از طرف آن حضرت مستقيما نايب مخصوص است، نبايد اين كار را بكند.
و آيا با اجازه مجتهد جامع الشرايط مىتواند اين كار را انجام دهد؟ مورد تأمل است، ولى اگر نمىداند كه اين كار منجر به مجروح كردن و يا قتل مىشود ولى احتمال اين را مىدهد، بنا بر احتياط واجب بايد مستقيما از طرف امام معصوم (عليه السلام) و يا نايب مخصوص آن حضرت و يا از طرف مجتهد جامع الشرايط اجازه داشته باشد.