آن خلاف شأن او است كه در اين صورت خمس ندارد.
(١٣٧٧) اگر از غير كسب مالى به دست آورد، مثلا چيزى به او ببخشند يا جايزه بدهند، يا اين كه از راه وصيت يا نذر شخصى يا عمومى يا وقف، چيزى به او برسد، اگر از مخارج سالش زياد بيايد، بنابر احتياط واجب بايد خمس آن را بدهد.
(١٣٧٨) مهرى را كه زن مىگيرد و ارثى كه به انسان از خويشاوندى مىرسد كه نمىداند با او خويشاوند است، بنابر احتياط واجب اگر از مخارج سالش اضافه آمد، بايد خمس بدهد، ولى ارثهاى ديگر كه از خويشاوندى مىرسد كه مىداند با او خويشاوند است، اگر چه از مخارج سالش زياد بيايد خمس ندارد، ولى اگر علم دارد كه مورث خمس مال را نداده، واجب است خمس آن را بدهد.
(١٣٧٩) پولى را كه انسان قرض گرفته و سر سال در دست او است بايد خمس آن را بدهد. و هم چنين بر شخص قرض دهنده، در صورتى كه سر سال امكان وصول آن قرض باشد، خمس واجب است اگر چه وصول نكرده باشد، و در صورتى كه سر سال امكان وصول نداشت، هر وقت كه وصول كرد فورا بايد خمس آن را بدهد.
(١٣٨٠) اگر به واسطه قناعت كردن، منفعت كسب را كمتر مصرف كند و چيزى از مخارج سال زياد بيايد، بايد خمس آن را بدهد. و هم چنين اگر كسى بيشتر از متعارف و متناسب با شأن خود در سال از در آمد مصرف كند خمس مقدار زائد را بايد بدهد.
(١٣٨١) كسى كه ديگرى مخارج او را مىدهد، مثل زنى كه شوهر مخارج او را مىدهد، اگر خودش كسبى داشته باشد بايد خمس تمام مالى را كه به دست مىآورد بدهد، ولى اگر مقدارى از آن را خرج زيارت و مانند آن كرده باشد، فقط بايد خمس باقيمانده را بدهد.
(١٣٨٢) اگر ملكى را بر افراد معينى مثلا بر اولاد خود وقف نمايد، چنانچه آنها در آن ملك زراعت و درختكارى كنند و از آن چيزى به دست آورند و از مخارج سال آنان زياد بيايد، بايد خمس آن را بدهند.
(١٣٨٣) اگر مالى را كه فقير بابت خمس و زكات و صدقه مستحبى گرفته، از مخارج سالش زياد بيايد و شخص با گرفتن اين مال، ديگر فقير نباشد واجب است