مسأله ٢١ - ذبح هم از عبادات است و در آن نيت خالص و قصد اطاعت خداوند لازم است.
مسأله ٢٢ - احتياط آن است كه اگر احتمال نقص يا مرض در گوسفند بدهند آن را معاينه كنند، اگر چه اقوى در احتمال آن كه عيبى حادث شده باشد مثل آن كه احتمال بدهد گوش يا دمش را بريدند يا آن را خصى كردند، عدم لزوم معاينه است، و احتياط در عيبهائى كه محتمل است از حال تولد داشته و مادر زاد بوده، ترك نشود.
مسأله ٢٣ - اگر بعد از ذبح كردن احتمال داد ناقص بودن يا نداشتن ساير شرايط را اعتناء نكند.
مسأله ٢٤ - اگر به كسى نيابت داد براى خريدارى كردن و ذبح و نايب انجام داد و بعد از آن شخص محرم احتمال داد كه نايب به شرائط عمل نكرده باشد به اين احتمال اعتناء نكند و ذبح كافي است.
مسأله ٢٥ - اگر كسى را نايب كرد براى خريدارى و ذبح، بايد علم پيدا كند يا اطمينان به اين كه عمر كرده است، و گمان كفايت نمىكند.
مسأله ٢٦ - اگر نايب عمدا بر خلاف دستور شرع در اوصاف ذبيحه يا در كشتن آن عمل كرد ضامن است و بايد غرامت آن را بدهد، و بايد دو مرتبه ذبح كنند.
مسأله ٢٧ - اگر نايب از روى اشتباه يا جهل بر خلاف دستور عمل كند اگر براى عمل اجرت گرفته است ضامن است، و الا معلوم نيست ضامن باشد، و در هر صورت بايد اعاده شود.
و در اينجا چند مسأله راجع به بدل ذبيحه است: مسأله ١ - اگر قادر نباشد بر ذبح بايد سه روز در حج و هفت روز پس از مراجعت از حج روزه بگيرد.
مسأله ٢ - مراد از اين كه قادر بر ذبح نباشد آن است كه نه هدى را داشته باشد و نه پولش را.
مسأله ٣ - اگر مىتواند بدون زحمت و مشقت قرض كند و در ازاء قرض چيزى كه ادا