ذى الحجه، و در تأخير عمدى نيز همين حكم است.
مسأله ١١ - اگر حيوانى را به گمان آن كه صحيح و سالم است ذبح كرد بعد معلوم شد كه مريض يا ناقص بوده كافى نيست، و بايد دوباره ذبح كند.
مسأله ١٢ - اگر حيوانى را به گمان چاقى ذبح كرد بعد معلوم شد لاغر است كافى است.
مسأله ١٣ - اگر حيوانى را به گمان لاغرى خريد و به اميد آن كه چاق در آيد براى اطاعت خدا رجاءا ذبح كرد و بعد معلوم شد چاق است كافى است.
مسأله ١٤ - اگر احتمال نمىداد كه حيوان چاق است يا احتمال ميداد لكن از روى بى مبالاتى ذبح كرد نه به اميد موافقت امر خداوند كافى نيست.
مسأله ١٥ - اگر لاغرى آن را اعتقاد داشت و بواسطه جهل به مسأله براى اطاعت خداوند ذبح كرد بعد معلوم شد چاق است احتياط واجب در اعاده است.
مسأله ١٦ - اگر ناقص بودن را اعتقاد داشت و بواسطه جهل به مسأله براى اطاعت خدواند ذبح كرد و بعد معلوم شد صحيح است ظاهرا كافى باشد.
مسأله ١٧ - احتياط آن است كه ذبيحه را سه قسمت كنند، يك قسمت را هديه بدهند. و يك قسمت را صدقه بدهند، و قدرى هم از ذبيحه بخورند و صدقه را به مؤمنين بدهند، و لكن هيچ يك از اين احتياطها واجب نيست، و اگر صدقه را به فقراى كفار بدهد يا آن كه تمام ذبيحه را به آنها بدهد اشكال ندارد و ضامن حصه فقراء نيست، لكن احتياط خصوصا در خوردن قدرى از ذبيحه خيلى مطلوب است.
مسأله ١٨ - جائز است كه ذبح را كسى ديگر به نيابت انجام دهد و نيت را نائب كند و احتياطا خود شخص هم نيت كند.
مسأله ١٩ - احتياط واجب آنست كه ذابح مؤمن باشد، بلكه خالى از قوت نيست، و همينطور در ذبح كفارات.
مسأله ٢٠ - در صورتى كه قربانى بدست غير مؤمن انجام گيرد كفايت نمىكند و بايد دو مرتبه قربانى كند هر چند در وقت قربانى متوجه نشود كه ذابح مؤمن نيست يا جاهل به مسأله باشد.