مسأله ١٧ - اگر طواف را قطع كند و منافى بجا نياورده باشد اگر بر گردد و تمام كند طوافش صحيح است.
مسأله ١٨ - اگر در بين طواف عذرى براى اتمام آن پيدا شد مثل مرض يا حيض يا حدث بى اختيار پس اگر بعد از تمام شدن چهار دور بوده بعد از رفع عذر برگردد و از همانجا تمام كند و اگر قبل از آن بوده طواف را اعاده كند، و احتياط مستحب در فرض اول در غير حيض آنست كه اتمام كند و اعاده نمايد.
مسأله ١٩ - اگر شخصى كه با عذر طواف را قطع كرده نتوانست بجا آورد تا آن كه وقت تنگ شد اگر ممكن است او را حمل كنند و طواف دهند، و اگر ممكن نيست نايب براى او بگيرند.
مسأله ٢٠ - اگر مشغول طواف است و وقت نماز واجب تنگ شود واجب است طواف را رها كند و نماز بخواند، پس اگر بعد از چهار دور رها كرد از همانجا طواف را تمام كند، و الا اعاده كند.
مسأله ٢١ - جائز است بلكه مستحب است قطع كند طواف را براى رسيدن به نماز جماعت يا رسيدن به وقت فضيلت نماز واجب، و از هر جا قطع كرد از همانجا بعد از نماز اتمام كند، و احتياط آن است كه بدستور مسأله ٢٠ عمل كند، و سزاوار نيست اين احتياط ترك شود.
مسأله ٢٢ - اگر بعد از تمام شدن طواف و انصراف از آن شك كند كه آيا طواف را زيادتر از هفت دور بجا آورده يا نه يا شك كند كمتر بجا آورده يا نه اعتناء نكند و طوافش صحيح است، لكن در صورت دوم خالى از اشكال نيست و احتياط ترك نشود.
مسأله ٢٣ - اگر بعد از طواف شك كند كه صحيح بجا آورده آن را يا نه مثلا احتمال بدهد كه از طرف راست طواف كرده يا محدث بوده يا از داخل حجر اسماعيل (ع) طواف كرده اعتنا نكند، و طوافش صحيح است اگر چه باز در محل طواف باشد و از آنجا منصرف نشده يا مشغول كارهاى ديگر نشده باشد، در صورتى كه هفت دور بودن معلوم باشد بى زياده و نقيصه.