از این مسرورم که در روز پانزده خرداد که دیدید و دیدیم بر ملت ما چه گذشت و براى چه این ملت پایمال شدند و امروز هم پانزده خرداد است و مى‌بینم که شما امید آتیه ملت، در اینجا با هم مجتمع هستیم که چند دقیقه‌اى صحبت کنیم و مطالبى که گذشته است و انشاءالله مى‌گذرد در میان بگذاریم. این کلماتى که این آقا گفتند مضمون یک آیه نیم سطرى است که راجع به مؤمنین، خداى تبارک و تعالى مى‌فرماید که اگر کسى بخواهد خودش را بفهمد که مؤمن و مسلم است اشد اعلى الکفار رحماء بینهم وقتى با اجنبى‌ها مواجه مى‌شوند با شدت و کوبندگى مواجه مى‌شوند، وقتى بین خودشان هستند با رحمت و عطوفت مواجهند.

من از اول آمدن رضاخان به تهران و کودتا کردن تا حالا مشاهد مسائلى که بر این ملت گذشته است تا حدودى بودم در زمان رضاخان سرکوبى هر چه بود سرکوبى ملت بود، زمان پسرش هم همین طور نسبت به ملت خودشان با شدت و با قدرت شیطانى عمل مى‌کردند و سرکوب مى‌کردند ملت را، سرکوب مى‌کردند دانشگاه را، آن وقت دانشگاه نبود لکن محصلین را سرکوب مى‌کردند، علماى، اسلام را. بین خودشان بعکس آنکه خداى تبارک و تعالى مى‌فرماید، بین خودشان شدت بود، خداوند مى‌فرماید، بین خودشان عطوفت است لکن در زمان این دو نفر بین خودشان یعنى در وطنشان و بین ملتشان شدت و کوبندگى بود و وقتى که این قواى ثلاث، انگلستان و شوروى و آمریکا از سرحدات ما، آمدند به سرحدات و هجوم کردند به ایران، از قرارى که گفتند یکى از صاحب منصب‌ها آن وقت گفته بود که، یعنى رضاخان از او پرسیده بود که مقاومت چقدر بود، گفته بود سه ساعت، آنهم دروغ گفته بود. بعد، چرا گفته بود، چرا اینجور شد؟ گفته بود این هم مهم بود، اینها که آمدند ما، من خودم شاهد این بودم در سرحدات وقتى که این اجنبى‌ها وارد شدند در تهران، صاحب منصب‌ها گذاشتند و فرار کردند یعنى تمام پادگان‌ها را رها کردند، سربازها را من مى‌دیدم که توى کوچه‌ها، توى خیابان، سرخود دارند مى‌گردند و حتى چیزى هم که بخورند نداشتند، یک شترى عبور مى‌کرد، غافله شترهائى عبور مى‌کردند، مثل اینکه خربزه بود، اینها که مى‌افتاد از رویشان، اینها حمله مى‌کردند که بخورند و صاحب منصب‌هایشان بارهایشان را بستند و فرار کردند، این وضع ما، نه، این خوب نمى‌توانیم ما بیان کنیم