من خوف این را دارم که مطالبى که آقاى حجازى فرمودند درباره من، باورم بیاید. من خوف این را دارم که با این فرمایشات ایشان و امثال ایشان براى من یک غرور و انحطاطى پیش بیاید. من به خداى تبارک و تعالى پناه مى‌برم از غرور. من اگر خودم را براى خودم نسبت به سایر انسان‌ها یک مرتبتى قائل باشم، این انحطاط فکرى است و انحطاط روحى. من در عین حال که از آقاى حجازى تقدیر مى‌کنم که ناطق برومندى است و متعهد، لکن گله مى‌کنم که در حضور من مسائلى که ممکن است من باورم بیاید بیان کردند.

من چند کلمه‌اى که مى‌خواهم در حضور آقایان عرض کنم از باب اینکه امر شده است به تذکر، ((فان ذکرى تنفع المومنین)). تصادف خوبى است که امروز که آقایان در اینجا تشریف دارند و با هم مواجه هستیم - که - مواجه با ملت هستیم، تمام ملت خلاصه در وجود شما آقایان است، تصادف خوبى است که با روز عید مبارکى مصادف شده است و از آن بهتر این است که روز گشایش مجلس اسلامى در روزى است که عدالت در عالم متولد شده است، روزى است که امیرالمومنین سلام الله علیه به دنیا آمدند، این مظهر همه عدالت‌ها و اعجوبه عالم هستند و از صدر عالم تا ابد به جز رسول اکرم کسى به فضیلت او نیست. این را ما به فال نیک مى‌گیریم و این فکر را مى‌کنیم که آقایان که در یک روزى که مظهر عدالت خدا، پرتو عدالت انسانى در آن روز متولد شده است و شما مجلس را در آن روز افتتاح مى‌کنید بدانید که باید همان رشته را، همان رشته على علیه السلام را پیروى کنید. من در بعضى مجالس زمان رضاخان رفته‌ام در مجلس، به عنوان تماشاگرى و مجالس دیگرى هم که از آن زمان تا اخیر بوده است شنیده‌ام. آنجائى که من دیده‌ام، مجلس، مجلس شورا نبوده است، مجلس مبارزه بین افراد در آمال خودشان بود، جنگ و نزاع بود، حتى بعضى اشخاص که اشخاص صحیحى بودند و در خارج از مجلس حدود را حفظ مى‌کردند در مجلس که وارد مى‌شدند مثل اینکه ملزم مى‌شدند به اینکه نظیر آنهاى دیگرى که به طور غیر اسلامى رفتار مى‌کردند، گاهى هم بعضى از آنها منحرف بشوند. مجلس شوراى اسلامى مجلس مشورت است، مجلسى است که باید متفکرین، آقایان مسائلى که مایحتاج ملت است و کشور است در میان بگذارند و با هم مشورت کنند، مباحثه کنند فقط