من باید یک تاریخچه‌اى براى شما آقایان که درک زمان رضاشاه را نکردید عرض کنم تا بفهمید که این دست‌هائى که در کار است چه دست‌هائى است. رضا خان بعد از اینکه کودتا کرد و آمد تهران را گرفت، به صورت یک آدم مقدس اسلامى خدمتگزار به ملت در آمد. حتى در جلسه‌هائى که در محرم انجام مى‌گرفت در تکیه‌هاى زیادى که در تهران بود آن وقت، مى گفتند او مى‌رود و شرکت مى‌کند و دستجاتى که از نظامى‌ها در تهران بیرون مى‌آمد من خودم دیده‌ام و مجلس روضه‌اى که از طرف خود رضاخان با شرکت خودش تأسیس مى‌شد من یکى‌اش را خودم دیده‌ام، این بود تا وقتى که حکومتش مستقر شد. اغفال کرد ملت را، اغفال کرد همه قشرها را تا اینکه جاى پایش محکم شد، وقتى که جاى پایش محکم شد هدف اول و آن چیزى که در رأس برنامه‌اى بود که براى او تنظیم کرده بودند تضعیف روحانیت بود. شروع شد برنامه به تضعیف این قشر. برنامه این بود که این قشر در بین ملت حیثیت خودش را از دست بدهد تا اینکه بتوانند آن کارهائى که مى‌خواهند انجام بدهند. روزنامه نویس‌هاى آن وقت و رسانه‌هاى گروهى آن وقت و قلمداران آن وقت مجهز شدند و همه به ضد روحانیت مشغول کار شدند. طورى کردند که روحانیت را منزوى کردند و حتى در ماشین‌ها و تاکسى‌سوار نمى‌کردند اینها را. تبلیغات به طورى دامنه دار بود که جوان‌هاى ما را حتى جوان‌هاى متدین را منحرف کردند. اول، هدف روحانیت بود. این مدرسه فیضیه را که ملاحظه مى‌کنید که آن وقت شاید ششصد، هفتصد نفر طلبه در خود مدرسه فیضیه ساکن بود، روز نمى‌توانستند در مدرسه باشند، فرار مى‌کردند به باغات شهر و آخرهاى شب مى‌آمدند براى اینکه مأمورها دنبال این بودند که اینها را بگیرند و ببرند و عمامه‌هاشان را بردارند. علماى تهران را تعقیب مى‌کردند و بعضى از اشخاص موجه از علما را در کلانترى مى‌بردند و همانجا لباسشان را مى‌بریدند که بلند نباشد، لباس روحانى نباشد، همانجا قیچى مى‌کردند. آن چه دستى بود که روحانیون را در آن روز سرنگون کرد و کوبید؟ و در عین حال که آنهمه کوبیدند روحانیون را، معذلک گروهى که فقط قیام کرد در مقابل رضاخان، همان روحانیون بودند. یک دفعه از تبریز علماى تبریز، یک دفعه از خراسان علماى خراسان، یک دفعه از اصفهان که این از