بر مملکت انسان و بر نوامیس این مملکت و اینها، این خوف از این ندارد که کسى حمله بکند. همانطورى که آنجا یک نفرشان مقابل هزار نفر ایستادند، شما هم یک نفرتان مقابل هزار نفر انشاءالله مى‌ایستید و دفاع از مملکت‌تان مى‌کنید و هیچ ترس از این معنا که آنها داراى چه و چه هستند، اینها طبل‌هاى توخالى‌شان زیادتر از واقعیت است، البته خوب، واقعیت هم دارد، مجهز هم هستند لکن یک خوفى در دل اینها هست.

ننگ است براى اروپا که به دنبال تثبیت جنایتکارى چون کارتر باشد

یک کسى که تمام توجهش به این هست که رئیس جمهور بشود، همه این حرف‌هائى را که مى‌بینید الان پیش آورده آقاى کارتر، هیچ ابداً مطرح نیست پیش او که مملکت امریکا چه بشود، چه بشود، او همه‌اش دنبال این هست که حالا یک چهار سال دیگر هم رئیس جمهور بشود و چهار سال دیگر هم این جنایات را بکند، همه مقصدش این است و مثل اینکه شکست هم خورده است در این معنا و اینها هر قدمى که برمى‌دارند به خیال خودشان مى‌خواهند پیش ببرند، پیش مملکت خودشان آراء پیدا بکنند نه اینکه مى‌خواهند یک کارى انجام بدهند براى کشورشان، مى‌خواهند راى پیدا بکنند، خوشرقصى بکنند براى آمریکا که راى پیدا بکنند. یک کسى که اینطور است، این قدرت اینکه بتواند یک کارهاى اساسى بکند ندارد، این باید همه‌اش، نقشه‌اش و عقلش دنبال این است که راى پیدا بکند و لهذا مى‌بینید که حالائى که گفته است که من محاصره اقتصادى مى‌کنم و مى‌بیند که موافقش کم است و غالباً زیر این بار نمى‌روند و همچو نیست که همه نوکر آقاى کارتر باشند و یا وابسته به آمریکا باشند، همه اینها خودشان استقلال دارند، خودشان عقل دارند، عیب است براى یک اروپائى که دنبال آقاى کارتر باشد، آن هم دنبال چه؟ دنبال اینکه راى براى او درست کند. همه ممالک غربى، همه عقل‌شان را روى هم بگذارند و قوت‌ها، قوه‌هایشان را روى هم بگذارند و همه دنبال این باشند که آقاى کارتر راى پیدا بکند و غلبه بکند بر رقیب‌هاى خودش در قضیه جمهورى، این یک ننگى است براى بشر، براى انسان. مگر اروپائى‌ها یا سران کشورهاى اروپائى انسان نیستند، خوب آنها باید توجه به این معنا بکنند که این آقا آخر چه مى‌خواهد درست کند، اینکه توبره‌اش را برداشته و دور دارد مى‌گردد و گدائى مى‌کند که این اقتصاد، تو هم موافقت کن، تو هم با ما موافقت کن، تو هم با ما، این دنبال این مى‌گردد راى پیدا بکند، همه عالم خودشان را ذلیل این بکنند و زحمت براى خودشان ایجاد بکنند و ننگ براى خودشان ایجاد بکنند، اینهائى که همه مى‌گویند ما براى حقوق بشر مثلاً اقدام مى‌کنیم، یک سى و چند میلیون جمعیت را در محاصره اقتصادى (به خیال خودشان) درآورند و یک وقت هم فرض کنید به محاصره نظامى درآورند، همه‌اش چه؟ خوب براى چه شما این کارها را مى‌کنید؟ براى اینکه آقاى کارتر راى بیاورد و چهار سال دیگر جنایتى بکند؟ من گمان نکنم که یک کسى که استقلال داشته باشد و قوه فکرى و استقلال فکرى داشته باشد این زیر این بار برود که همه قوه‌هایش را صرف بکند که یک آقائى مى‌خواهد در آمریکا مثلاً چه بکند، خودش را رسوا بکند و بین جمعیت‌هاى دنیا، بین