بعد از تشکر از آقایان که تشریف آورده‌اند در جاى تنگى و با زحمت تشریف دارند، چند کلمه عرض مى‌کنم. بسیارى از اوقات الفاظ خیلى الفاظ جالبى است ولکن سرپوش از براى چیزهایى است که جالب نیستند،آموزش و پرورش، هر دو لفظ از الفاظ جالب هست و زمان طاغوت هم وزارت آموزش و پرورش داشتیم. انجمن اسلامى که الان در تمام ایران هست این هم لفظ جالبى است که همه مى‌دانید که این لفظ نمایش این است که اسلام را ما مى‌خواهیم پیش ببریم. لکن ما، هم در آموزش و پرورش گرفتار الفاظ بودیم و هم در انجمن اسلامى گرفتار الفاظ. در زمان طاغوت آموزش مى‌گفتند و پرورش، لکن شما ملاحظه کنید آموزش‌ها چه بود و پرورش‌ها چه. انسان خیال مى‌کرد که آموزش صحیح هست، آموزش چیزهائى است که ملت ما به آن احتیاج دارند، آموزش علومى است که ملت ما را بعد از چندى خودکفا کند. و پرورش هم به نظر مى‌آمد براى آدم غافل که یک پرورش صحیحى است که انسان‌هائى که در آنجا آموزش مى‌بینند پرورش هم مى‌بینند و وقتى که از این مدارس، دانشگاه‌ها و غیر دانشگاه‌ها بیرون آمدند یک اشخاصى هستند که در جهت آموزش براى وطن خودشان مفید و در جهت پرورش صاحب اخلاق کریمه، آداب صحیح، عقاید صحیح و اینطور چیزها، لکن شما دیدید و ما دیدیم که آن دستاوردهاى فرهنگ ما، دانشگاه‌هاى ما چه بودند و چه اشخاصى بودند، تحصیلات چه جور تحصیلى بود و آموزش چه آموزشى بود و براى چه مقصودى بود. اگر آموزش یک آموزش مایحتاج ایران بود و براى ایران بود، ما بعد از پنجاه سال یا کمتر یا بیشتر که داراى مدارس عالیه بودیم به اصطلاحشان، نباید حالا که یک مریضى یک قدرى مرضش پیچیده است، اطباى اینجا بگویند که این نمى‌شود اینجا، بروند خارج. بعد از پنجاه سال، خرج‌هاى فوق العاده، اینهمه گرفتارى‌هاى فوق العاده و اینهمه دانشگاه‌ها و مدارس ما، حالا یک مریضى که یک قدرى مرضش چه باشد باز باید کوچ کنیم از اینجا و برویم انگلستان یا آمریکا. دانشگاه چه کرده در این پنجاه سال. اینهائى که مى‌گویند ما دانشگاه را حفظ کردیم و ما دانشگاه را چه کردیم، خوب بیایند بگویند ببینیم که این دانشگاه در این پنجاه سالى که طاغوت بود و شما هم خدمتگزار طاغوت، چه کردید. عرضه کنید کارهائى را که کردید، عرضه کنید آن تعلیماتى را که کردید و آن اشخاصى را که