من در طول این مبارزه از قبل ١٥ خرداد ٤٢ تا وقتى که بساط شاهنشاهى به هم خورد، هیچ وقت نگران نبودم براى اینکه مى‌دیدم ما مقابل هستیم با یک دستگاه جبار و ظالم و اجنبى‌ها، و ما مکلف هستیم کوشش کنیم براى اینکه این مسائل تبدیل بشود و اگر هم پیش نبردیم، پیش من هیچ اهمیتى نداشت براى اینکه ما به تکلیف خودمان عمل کرده بودیم و پیش خدا مسؤولیت نداشتیم. بعضى از آقایانى که در پاریس پیش من مى‌آمدند، اظهار مى‌کردند که نمى‌شود این کار را انجام بگیرد. شما مثلاً بخواهید بعضى از اینها را اجازه بدهید بعضى از اینها بیایند و فلان. و بعد از رفتن شاه هم من به آنها مى‌گفتم که ما یک تکلیفى داریم و داریم عمل مى‌کنیم. کسانى که تکلیف عمل مى‌کند، دنبال این نیستند که ببینند آیا غلبه مى‌کنند یا مغلوب مى‌شوند. ما غلبه کنیم، خوب بهتر، اگر مغلوب هم شدیم که حضرت امیر (ع) هم مغلوب شد در جنگ با معاویه، امام حسین هم کشته و مغلوب شد اما تکلیف را عمل کردند و ما هم تکلیف را انجام مى‌دهیم. من در تمام طول این مدت از باب اینکه مقابله بین ما و دستگاه جبار و کفر و اینها بود نگرانى نداشتم، لکن حالا نگرانم. در وقتى که جمهورى اسلامى بنا داشتیم که تحقق پیدا بکند، بحمدالله خیلى چیزهایش هم تحقق پیدا کرد، لکن نگرانى من از داخل خودمان است از دو جهت که یک جهتش سبک است و جهت دیگر سنگین. این جهت سبک آن کارهائى که مخالفین، توطئه‌ها و دسته‌بندى‌هائى که مخالفین دارند، این چیز مهمى به نظر من نیست، آنچه مهم است این ناسازگارى‌هائى که در ارگان‌هاى اسلامى است، مملکتى اسلامى و تا به هنگامى که همکارى همه طبقات به هر کجا که بروى با هم توافق ندارند و مرتباً دعوت به توافق مى‌کنند همه لکن خودشان هم توافق ندارند، این موجب نگرانى است براى اینکه این اسباب این مى‌شود که کشور به حال تزلزل باقى بماند و اگر یک مدتى به حال تزلزل باقى بماند، آسیب از خودش پیدا مى‌شود و از داخل آسیب مى‌بیند و محتاج به این نیست که از خارج بیایند و به ما آسیب برسانند، ما خودمان به جان هم مى‌افتیم و خودمان را از بین مى‌بریم. آنچه که الان موجب نگرانى است این است که ما از یک طرف دستمان بسته است براى اینکه ما بخواهیم انگشت بگذاریم روى افراد، بگوئیم این خرابکار است یا آن خرابکار است، یک افرادى هستند که ما نمى‌توانیم بگوئیم اینها خرابکار هستند و اشتباه‌