پانزده خرداد نزدیک است و این روزى است که ملت ما نباید از یاد ببرد و نمى‌برد. پانزده خرداد یک نقطه عطفى است در تاریخ کشور ما که از همان وقت شروع به فعالیت سیاسى شد و روحانیون از همان وقت خودشان را مجهز کردند. روز پانزده خرداد آنطورى که من بعد از اینکه از حبس بیرون آمدم براى من نقل کردند، عمال شاه در بسیارى از شهرستان‌ها که قیام کرده بودند دست به کشتار زدند و آنطورى که به من مى‌گفتند حدود پانزده هزار شهید داشتیم در پانزده خرداد و ما این قلم را آنوقت خیلى بزرگ مى‌شمردیم و بزرگ هم بود لکن بعدها جنایاتى که از طرف شاه، شاه مخلوع به کشور ما وارد شد بیشتر از این معانى بود. ما نمى‌توانیم تصور کنیم این جنایاتى که از پانزده خرداد تا رفتن بختیار از این مملکت به دست عمال شاه و به دست عمال آمریکا در این کشور واقع شد، قدرت اینکه احصاء کنیم آنها را نداریم. ما اجمالى از این جنایات را مى‌توانیم بگوئیم یا تصور کنیم، تفسیر این جنایات اصلاً قابل احصاء نیست. ما چطور مى‌توانیم پانزده خرداد - معلولینش - را بفهمیم چقدر بود، معدومینش و شهدا مى‌گویند پانزده هزار بوده است، لکن مصدومین و معلولین، کسانى که اعضاى خودشان را در آن گیرودار از دست دادند ما چطور مى‌توانیم بیان کنیم یا تصور کنیم. لکن در عین حالى که پانزده خرداد یک مصیبتى بود براى ملت ما، لکن مبداء جنبش بود. از همان وقت و جلوتر از آنوقت روحانیون قیام کردند و به دست روحانیون نهضت شروع شد، از قم شروع شد و پانزده خرداد یک انعکاسى بود از همان قیام، روحانیت را گرفتند و قریب تمام - تقریباً - علماء تهران را گرفتند و حبس کردند و شاید مدتى هم علماء تهران، وعاظ تهران در حبس بودند و بعد به تدریج رها شدند و از آنجا شروع شد به نهضت و مخالفت. در عین حالى که پانزده خرداد مصیبت براى ما بود لکن این موهبت را هم خداى تبارک و تعالى به ما عطا کرد که مردم بیدار شدند و لبیک گفتند به صداى روحانیون و در همه جا، در همه مملکت این نهضت شروع کرد و مبداش از همان پانزده خرداد بود و بعد کم کم تدریجاً ریشه گرفت و بعد که در این آخرى دیگر زیادتر شد و بیشتر شد نهضت مردم، پیشتر رفت نهضت مردم و قیام همگانى شد و بحمدالله ریشه اجانب از این مملکت کنده شد و شاه سابق از ایران رفت، گرچه آمریکا او را پناه داد و الان هم در پناه آمریکاست منتها در مصر یا در حوالى مصر