من تاکنون احساس عجز در صحبت‌ها نکرده‌ام و امروز خودم را عاجز مى‌دانم، عاجز مى‌دانم از اظهار تألمات روحیه‌اى که دارم براى اوضاع اسلام عموماً و اوضاع ایران خصوصاً و قضایایى که در این یک سال منحوس پیش آمد خصوصاً قضیه مدارس علمى، قضیه ١٥ خردادقضیه ١٥ خرداد را من مطلع نبودم تا اینکه از حبس به حصر تبدیل شد و اخبار خارج به من رسید. خدا مى‌داند که مرا اوضاع پانزده خرداد کوبید. (گریه شدید حضار) حالا هم که به اینجا آمده‌ام از قیطریه، مواجه هستم با یک منظره‌هائى، با بچه‌هاى کوچک بى پدر، (گریه شدید حضار) با پدرهاى جوان از دست داده، با مادرهاى جوان مرده، با زن‌هاى برادر مرده، با پاهاى قطع شده، (گریه شدید حضار) با افسردگى‌ها، اینها علامت تمدن آقایان است و ارتجاع ما. افسوس که دست ما از عالم کوتاه است، افسوس که صداى ما به عالم نمى‌رسد، افسوس که گریه‌هاى این مادرهاى بچه مرده نمى‌رسد به دنیا (گریه شدید حضار)

نسبت دادن ارتجاع سیاه به روحانیت توسط اجانب

ما را کهنه پرست معرفى مى‌کنند، ما را مرتجع معرفى مى‌کنند، علماى اسلام را به ارتجاع سیاه تعبیر مى‌کنند، جراید خارج از ایران، آنهایى که با بودجه‌هاى گزاف براى کوبیدن ما مهیا شده‌اند در خارج ما را مخالف اصلاحات (که اسلام در راس اصلاحات واقع شده است) معرفى مى‌کنند، مخالف ترقى مملکت معرفى مى‌کنند، مى‌گویند آخوندها مى‌خواهند با الاغ باز سوار بشوند از این طرف به آن طرف بروند، آخوندها مى‌گویند که برق نمى‌خواهیم، آخوندها مى‌گویند طیاره نمى‌خواهیم، اینها مرتجع هستند، اینها مى‌خواهند به قرون وسطى برگردند.

عمل به اسلام و مخالفت بادیکتاتورى ارتجاع و کهنه پرستى است؟!

آخوندها با این سیاه روزى‌هائى که نصیب مملکت است مخالفند، این کهنه پرستى است؟!