اخبار واصله از ایران به دنبال شکست مفتضحانه شاه در حزب بازى جدید، با آنکه موجب کمال تاسف و تاثر است، مایه امید و طلیعه درخشان آزادى است. تاسف از آنکه در عصرى که ملت‌ها یکى پس از دیگرى از زیر یوغ استعمار خارج مى‌شوند و استقلال و آزادى خود را به دست مى‌آورند ملت بزرگ مسلم ایران با گماشته شدن یکى از مرتجع ترین افراد و یکى از عمال بى چون و چراى استعمار و سایه افکندن وحشتناکترین استبداد وحشیانه بر سرتاسر کشور، از تمام شؤون آزادى محروم و با جمیع مظاهر استبداد و ارتجاع دست به گریبان هستند. سازمان امنیت ایران به دستور شاه به صورت اداره تفتیش عقاید قرون وسطائى در آمده و با مخالفان حزب تحمیلى شاه که اکثریت قاطع ملت متدین است، با انواع تهدیدها و اهانت‌ها و ضربت‌ها و شکنجه‌هاى وحشیانه رفتار مى‌کنند.

معیار دموکراسى شاه!

ملت ایران از علماء دین تا دانشگاهى و از بازارى تا زارع و از کارگر تا ادارى و کارمند جزء باید معتقد به عقیده شاه باشند، گر چه بر خلاف اسلام و مصالح مسلمین و ملت باشد، گر چه استقلال ملت و آزادى همه را بر باد دهد و در صورت تخلف، سرنوشت آنها ضرب‌ها و حبس‌ها و شکنجه‌ها و محرومیت از حقوق انسانى است و متخلفین، مرتجع سیاه و بى‌وطن سرخند و باید سرکوب شوند.

تاسف از سرکوب کردن ملت مظلوم و هجوم به دانشگاه‌هاى سراسر کشور، تاسف از واقعه جانسوز ١٧ خرداد (٥٤) مدرسه فیضیه و دارالشفا که واقعه قتل عام ١٥ خرداد ٤٢ را زنده کرد و یورش بى‌رحمانه و مسلحانه عمال استعمار بر مدارس دینى که جز با علم و فقه اسلام و دفاع از قرآن کریم و احکام سازنده اسلام سروکارى ندارند و شکستن سر و دست‌ها و در و پنجره‌ها و کوبیدن تا سر حد مرگ و پرتاپ کردن جوانان بى‌پناه از پشت بام‌ها به جرم اظهار عقیده بر خلاف حزب شاهى، به جرم سوگوارى براى مقتولین ١٥ خرداد که به حسب نقل بعضى از مطبوعات خارجى عدد مقتولین‌