مرحوم میرزا محمد تقى شیرازى بعد از اینکه دیدند عراق در معرض خطر است، که اگر ایشان نبود عراق از بین رفته بود یک کلمه فرمودند، عرب پشتیبانى کردند، مطلب را برگردانید.

تمام ممالک اسلامى مرهون این طایفه هستند، اینهایند که تا به حال استقلال ممالک اسلامى را حفظ کرده‌اند، این ذخایر هستند که همیشه با نصایح خود مردم سرکش را خاموش کرده‌اند، در عین حال روزى که ببینند اسلام در معرض خطراست، تا حد امکان کوشش مى‌کنند، اگر با نشر مطالب شد و با گفتگو شد، با فرستادن اشخاص شد فبها و اگر نشد ناچار هستند قیام و اقدام کنند.

اینها کسانى هستند که در عین حال که علاقه به اتحاد و وحدت تمام طوایف مسلمین دارند، لکن تا آن حدى مى‌توانند تامل کنند که استقلال مملکت را در خطر نبینند، به یک چیزهایى که ممکن است خود دولت‌ها هم وارد و متوجه نباشند، اینجا شرع تکلیف معین فرموده است، چیزى نیست که علما بتوانند از خودشان بگویند، قیام ،قیام قرآنى و دینى بود. بنده در شبى که بنا بود فرداى آن در مسجد سید عزیزالله براى تنبه دولت‌ها دعا کنند، اطلاع دادند دولت بنا دارد مقاومت کند، ما دیدیم علما در اینجا تکلیف دیگرى دارند، من تصمیم آخر را ضمن ابتهال به خداوند متعال گرفتم و به هیچ کس هم نگفتم و لکن خداوند بر دولت و شاه و ملت منت گذاشت.اگر خداى نکرده جسارتى به علماى تهران شده بود، من یک تصمیم خطرناکى گرفته بودم اما دولت بعد از نیمه شب متوجه شد نمى‌شود با قواى مردم مقاومت کرد. در همان نیمه شب از علماى بزرگ تهران کاغذ گرفت که این غائله خاموش شود تا اینکه صبح براى علماى قم هم تلگراف زد و ما در منزل آقاى شریعتمدارى بودیم. تلگراف خوب است و لکن خوفى بود که براى حیله باشد تا اینکه دیروز مذاکرات زیاد بین اینجا و تهران شد تا در جراید نوشتند و لکن مقدمات حرف‌هاى ایشان (نخست وزیر) تمام نیست راجع به قانون شهردارى که ایشان مدعى است گذشته، نگذشته است و اعتراضى هم شده است. هرچه موافق قرآن باشد با کمال تواضع گردن مى‌نهیم قیاس انجمن‌هاى ایالتى و ولایتى هم به قانون شهردارى‌ها که: مشابه است، مشابه نیست و قیاس باطل است. در آنجا و اینجا به نص قانون، مرد و مسلم بودن قید شده و گذشته است، از این گذشته ما از طریق الزموهم بما الزموا علیه انفسهم با ایشان بحث مى‌کنیم نه اینکه قانون اساسى در نظر ما تمام باشد، بلکه اگر علما از طریق قانون صحبت کنند براى این است که اصل دوم متمم قانون اساسى، قانون خلاف قرآن را از قانونیت انداخته است و الا ما لنا و القانون، مائیم و قانون اسلام، علماى اسلامند وقرآن کریم، علماى اسلامند و احادیث نبوى و علماى اسلامند و احادیث ائمه اسلام. هر چه موافق دین و قوانین اسلام باشد ما با کمال تواضع گردن مى‌نهیم و هر چه مخالف دین و قرآن باشد، ولو قانون اساسى باشد، ولو الزامات بین‌المللى باشد، ما با آن مخالفیم.