انسان و ایمان - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٤

دینی ناشی گردد و برای خدا انجام شود و در قلمرو " عبادت " قرار گیرد.

ب . نقش ایمان در بهبود روابط اجتماعی

انسان مانند برخی از جانداران دیگر ، اجتماعی آفریده شده است ، فرد به‌ تنهائی قادر نیست نیازهای خویش را برطرف سازد ، زندگی باید به صورت‌ یک " شرکت " درآید که همه در وظایف و بهره‌ها سهیم باشند و یک نوع‌ " تقسیم کار " میان افراد برقرار شود ، با این تفاوت میان انسان و سایر جاندارهای اجتماعی مانند زنبور عسل که در آنها تقسیم کار و وظیفه به‌ حکم غریزه و به فرمان طبیعت صورت گرفته است ، و امکان هر نوع تخلف و سرپیچی از آنها گرفته شده است ، بر خلاف انسان که موجودی آزاد و مختار است و کار خویش را آزادانه و به عنوان " وظیفه " و " تکلیف " باید انجام دهد به عبارت دیگر آن جاندارها همانطور که نیازهاشان اجتماعی است‌ ، غرایز اجتماعی نیز به صورت جبری حاکم بر آنهاست انسان نیازهایش‌ اجتماعی است بدون آنکه چنان غرایزی بر او حکومت کند غرایز اجتماعی‌ انسان به صورت یک سلسله " تقاضا " در باطن انسان وجود دارد که در سایه تعلیم و تربیت باید پرورش یابد . زندگی سالم اجتماعی آن است که افراد قوانین و حدود و حقوق یکدیگر را محترم شمارند ، عدالت را امری مقدس به حساب آورند ، به یکدیگر مهر بورزند ، هر یک برای دیگری آن را دوست بدارد که برای خود دوست می‌دارد و آن را نپسندد که برای خویش نمی‌پسندد ، به یکدیگر اعتماد و اطمینان‌ داشته باشند ، ضامن اعتماد