انسان و ایمان - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٢

چهارمین اثر ایمان مذهبی از نظرگاه بهجت و انبساط ، آرامش خاطر است‌ انسان فطرتا جویای سعادت خویش است ، از تصور وصول به سعادت غرق در مسرت می‌گردد ، و از فکر یک آینده شوم و مقرون به محرومیت لرزه‌ براندامش می‌افتد ، سخت دچار دلهره و اضطراب می‌گردد آنچه مایه سعادت‌ می‌گردد دو چیز است : . ١ تلاش . . ٢ اطمینان به شرایط محیط . موفقیت یک دانش آموز معلول دو چیز است : سعی و تلاش خودش ، دیگر مساعدت و آمادگی محیط مدرسه و تشویق و ترغیب و تقدیر اولیا مدرسه یک‌ دانش آموز ساعی و کوشا ، اگر به محیطی که در آنجا درس می‌خواند و معلمی‌ که آخر سال نمره می‌دهد اعتماد نداشته باشد و نگران یک رفتار غیر عادلانه‌ باشد در تمام ایام سال دلهره و اضطراب سراپای وجودش را می‌گیرد . تکلیف انسان با خودش روشن است از این ناحیه اضطرابی دست نمی‌دهد زیرا اضطراب از شک و تردید پدید می‌آید انسان درباره آنچه مربوط به‌ خودش است شک و تردید ندارد آنچه که انسان را به اضطراب و نگرانی‌ می‌کشاند و آدمی تکلیف خویش را درباره او روشن نمی‌بیند جهان است . آیا کار خوب فایده دارد ؟ آیا صداقت وامانت بیهوده است ؟ آیا با همه تلاشها و انجام وظیفه‌ها پایان کار محرومیت است ؟ اینجا است که‌ دلهره و اضطراب در مهیب‌ترین شکلها رخ می‌نماید . ایمان مذهبی ، به حکم اینکه به انسان که یک طرف معامله است ، نسبت‌ به جهان که طرف دیگر معامله است ، اعتماد و اطمینان