انسان و ایمان - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٩

را انجام می‌دهد ( جهانسازی ) و هم کار ایمان را ( انسانسازی ) پاسخ این‌ است که همه اینها صحیح است ، اما نکته اساسی این است که قدرت و توانائی علم ، از نوع قدرت و توانائی ابزار است ، یعنی بستگی دارد به‌ اراده و فرمان انسان انسان در هر ناحیه بخواهد کاری انجام دهد با ابزار علم بهتر می‌تواند انجام دهد ، این است که می‌گوییم علم بهترین مدد کار انسان است برای وصول به مقاصد و پیمودن راههائی که انسان برای طی کردن‌ انتخاب کرده است . اما سخن در جای دیگر است ، سخن در این است که انسان پیش از آن که‌ ابزار را به کار اندازد مقصد را در نظر گرفته است ابزارها همواره در طریق مقصدها استخدام می‌شوند مقصدها از کجا پیدا شده است ؟ انسان به حکم‌ اینکه از روی طبع ، حیوان است و به صورت اکتسابی انسان ، یعنی‌ استعدادهای انسانی انسان تدریجا در پرتو ایمان باید پرورش یابد ، به طبع‌ خود به سوی مقاصد طبیعی حیوانی فردی مادی خود خواهانه خود حرکت می‌کند و ابزارها را در همین طریق مورد بهره‌برداری قرار می‌دهد از این رو نیازمند نیروئی است که ابزار انسان و مقصد انسان نباشد بلکه انسان را مانند ابزاری در جهت خود سوق دهد نیازمند به نیروئی است که انسان را از درون‌ منفجر سازد و استعدادهای نهانی او را به فعلیت برساند نیازمند به قدرتی‌ است که بتواند انقلابی در ضمیرش ایجاد کند ، به او جهت تازه بدهد این‌ کاری است که از علم و کشف قوانین حاکم بر طبیعت و بر انسان ، ساخته‌ نیست اینگونه تاثیر مولود تقدس یافتن و گرانبها شدن برخی ارزشها در روح‌ آدمی است و آن خود مولود یک سلسله گرایشهای متعالی در انسان است که آن‌ گرایشها به