در مورد ايران، مثال روشنى براى اين نوع نابهنجارى مى‌توان نشان داد. در جامعه فعلى «عزت نفس يك ارزش است»[١] و حفظ آن فضيلت به شمار مى‌رود. يكى از لوازم آن اين است كه ظاهر لباس، منزل و نوع پذيرايى از مهمانان، از ضعف مالى فرد خبر ندهد. از سوى ديگر، نفقه همسر و فرزندان بر مرد واجب و مقدار و نوع نفقه، مطابق شأن همسر است.

ملاك شأن همسر، مقدار و نوع نفقه‌اى است كه پدرش در سال و روز قبل از آمدن به خانه شوهر ارائه مى‌كرده، و مستحب است مرد نفقه عيال خود را بهتر از وضع همسرش در خانه پدر بپردازد. خانه بزرگ و وسيله سوارى متناسب، گوشه‌اى از سعادت انسان است.

پذيرايى از مهمان، بايد در حد توان و به صورت نيكو و سخاوتمندانه برگزار شود.

موارد فراوانى از اين ارزش‌ها كه يك نفر ايرانى مسلمان امروزى اگر بخواهد آنها را باور كند و در اندرون خويش انجام آنها را لازم بداند و از ناتوانايى در انجام آنها احساس شرم كند، به درآمد ماهانه‌اى دست كم پانزده هزار تومان نيازمند خواهد بود كه يك طبقه منزل عادى در جنوب شهر اجاره كند حداقل با اجاره ماهانه چهار هزار تومان و روزى دويست و پنجاه تومان مخارج و سالانه هجده هزار تومان براى لباس و كفش و مقدارى هم براى مهمانى و پول آب و برق و احياناً تلفن و سالى يك بار سفر به مشهد و زيارت حضرت رضا عليه السلام.

راه‌هاى مشروع و فضيلت‌مدارانه كسب درآمد در مشاغل دولتى، چنين حقوقى به بيشتر كارمندان نمى‌دهند. كارگران صنايع بزرگ هم، چنين درآمدى ندارند. پس شغل‌هايى از قبيل نهادهاى انقلابى، معلمى و كارمند دولت جمهورى اسلامى بودن، نمى‌تواند ما را به آن هدف‌ها برساند. به بخش خصوصى مى‌پردازيم و سراغ شبكه توزيع مى‌رويم كه الآن سخن روز است. در محيطى كه سيصد خانوار بيشتر زندگى نمى‌كنند، تعداد خواربار فروشى‌ها، ميوه فروشى‌ها، نانوايى‌ها، قصابى‌ها، لوازم التحرير فروشى‌ها و فروشندگان وسايل و اشيايى كه به طور روزمره مورد استفاده افراد گوناگون قرار مى‌گيرد، هرگز از پانزده باب كمتر

[١]. اين مثال از يادداشت‌هاى سال ١٣٦٥ در تهران اقتباس شده است. تفاوت قيمت‌ها در بيست سال‌گذشته، اصل معادله را تغيير نمى‌دهد.