رهبران گروه‌هاى اجتماعى كشف شده بوده است و بعضى از گروه‌ها به شكل‌هاى گوناگون، از اين روش استفاده كرده و مى‌كنند. مثلًا براساس يك سرى جاذبه‌ها، افراد را جذب مى‌كنند. رفتار فرد در اين مرحله، براساس همانندسازى است. گروه در اين مرحله، فرد را به عضويت نمى‌پذيرد، بلكه با او در مقام هواخواه، هوادار و رابط برخورد مى‌كند. به طور طبيعى چنين فردى كه جذبه گروه او را جذب و به همانندسازى كشانده است، احساس امنيت كمى در گروه دارد؛ يعنى مى‌داند به سادگى ممكن است گروه او را طرد كند. از اين رو براى همانندسازى كامل با گروه، سعى فراوان دارد. براساس آزمايش اش، حتّى اگر مطلب الف به نظرش درست باشد، در بحث گروهى سكوت مى‌كند تا نظر افراد ديگر گروه و به ويژه مسئول گروه را بداند و سپس مطابق آنها- اگرچه مطلب الف را غلط اعلام كنند- نظر بدهد. به يقين اگر نظر خودش را كه مخالف نظر افراد با نفوذ گروه است ابراز كند، دوران پيش از پذيرش كامل او در گروه، طولانى‌تر خواهد شد و به اصطلاح بايد در قرنطينه بماند تا ساخته شود.

يكى ديگر از نتايج آزمايش‌اش- كه البته از قبل و به طور تجربى براى رهبران گروه‌هاى اجتماعى شناخته شده بود- اين است كه درجه هم‌رنگى فرد با گروه از نوع همانندى، به درجه علاقه فرد به عضويت در گروه بستگى دارد، و درجه علاقه فرد به عضويت در گروه، با درجه سختى‌هايى كه براى ورود به گروه تحمل كرده، هم بسته است. از اين رو، بعضى از گروه‌هاى ثانوى مى‌كوشند سر راه عضويت افراد در گروه، مراحل طولانى و سختى قرار دهند كه آن كس كه پس از طى همه آنها، به داخل گروه راه مى‌يابد، طرد و اخراج از گروه برايش رنج بزرگى باشد و بر اثر تحمل سختى‌هاى فراوان براى ورود به گروه، علاقه‌اش به گروه شديد شود و هم‌رنگى‌اش با گروه افزايش يابد. البته نبايد فراموش كرد كه ايجاد اين مراحل مشكل، به معناى گذاشتن سنگ سنگين بر سر راه آنهاست؛ يعنى در عين تلاش فراوان براى جذب آنها، پيچ و خم‌ها و قالب‌هاى ظاهرى‌اى درست مى‌كنند كه علاقه او را تشديد كند. مانند همان مراحل مختلف هواخواهى، هوادارى و رابط كه در گروه‌هاى‌