فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى
(١)
پيشگفتار
٥ ص
(٢)
مسؤوليت تاريخ نگاران عقايد
٦ ص
(٣)
اشتباهات نويسندگان ملل و نحل
٧ ص
(٤)
لغزشهاى شهرستانى و دكتر على سامى النشّار
٩ ص
(٥)
روش مؤلف در نگارش عقايد ملل
١٣ ص
(٦)
فرق دهگانه اسلامى
١٤ ص
(٧)
بخش اول كليّات
١٧ ص
(٨)
كلام پويا و پيشرو
١٩ ص
(٩)
مسائل جديد در علم كلام، نه علم كلام جديد
٢٣ ص
(١٠)
آشنايى با كتابهاى ملل و نحل
٢٥ ص
(١١)
ملل و نحل از ديدگاه واژه شناسى
٢٧ ص
(١٢)
رابطه علم عقايد با ملل و نحل
٢٨ ص
(١٣)
هفتاد و سه ملت در حديث پيامبر
٢٩ ص
(١٤)
بررسى حديث از نظر متن
٣٢ ص
(١٥)
هفتاد و سه ملّت و شماره فرقه هاى اسلامى
٣٤ ص
(١٦)
گروه رستگار كيست
٣٦ ص
(١٧)
علائم چهارگانه گروه رستگار در حديث
٣٨ ص
(١٨)
گروه رستگار را از حديث ثقلين و سفينه بشناسيد
٤١ ص
(١٩)
نمونه هايى از فرقه گرايي در عصر رسالت
٤٧ ص
(٢٠)
بخش دوم علل پيدايش مذاهب اسلامى
٥٥ ص
(٢١)
مسلمانان صدر اسلام و معارف قرآن
٥٨ ص
(٢٢)
عامل نخست تعصبهاى كور قبيله اى و گرايشهاى حزبى
٦١ ص
(٢٣)
سقيفه بنى ساعده و بررسى منطق انصار و مهاجر
٦٢ ص
(٢٤)
نقدى بر منطق هر دو گروه
٦٥ ص
(٢٥)
عامل دوم جمود فكرى و كج انديشى در فهم كتاب و سنّت
٦٨ ص
(٢٦)
ظهور مشبّهه و مجسّمه در سايه سطحى نگرى به معارف
٦٩ ص
(٢٧)
ظهور خوارج در جنگ صفّين در سايه اين عامل
٧٢ ص
(٢٨)
ظهور فرقه مرجئه نتيجه كج فهمى و سطحى نگرى
٧٥ ص
(٢٩)
عامل سوّم جلو گيرى از تدوين احاديث پيامبر
٧٧ ص
(٣٠)
ارزيابى احاديث پيامبر
٧٩ ص
(٣١)
ارزش كتابت از ديدگاه قرآن
٨١ ص
(٣٢)
احاديثى از پيامبر در ضبط حديث
٨٢ ص
(٣٣)
افسانه نهى از تدوين حديث و تاريخ آن
٨٣ ص
(٣٤)
منع از تدوين حديث انگيزه سياسى داشت
٨٤ ص
(٣٥)
فلسفه منع تدوين حديث
٨٦ ص
(٣٦)
نقض بخشنامه به وسيله خليفه اموى عمر بن عبد العزيز
٩٠ ص
(٣٧)
نتايج ناگوار منع تدوين حديث
٩١ ص
(٣٨)
عامل چهارم احبار يهود و راهبان مسيحي
٩٧ ص
(٣٩)
داوري ابن خلدون در باره كتابهاى تفسير
٩٩ ص
(٤٠)
راويان اساطير در صدر اسلام
١٠٢ ص
(٤١)
كعب الأحبار و مسأله تجسّم خدا
١٠٣ ص
(٤٢)
ابو هريره ، باز گو كننده افكار كعب
١٠٤ ص
(٤٣)
مجامله با خليفه دوم
١٠٦ ص
(٤٤)
كعب در خلافت عثمان
١٠٨ ص
(٤٥)
پيشگويي از سلطنت بنى اميّه
١٠٩ ص
(٤٦)
رمز نفوذ فرهنگ بيگانه در مسلمانان
١١٠ ص
(٤٧)
وهب بن منبه يمني و مسأله جبرى گرى
١١١ ص
(٤٨)
تميم بن اوس دارى، افسانه سراى عصر خلافت
١١٢ ص
(٤٩)
انگشت شيطان و پهلوى پيامبران
١١٣ ص
(٥٠)
تميم دارى و داستان جسّاسه
١١٥ ص
(٥١)
عامل پنجم برخورد با فرهنگهاى بيگانه
١١٨ ص
(٥٢)
دوره هاى سه گانه عصر ترجمه
١٢٠ ص
(٥٣)
عامل ششم اجتهاد در برابر نصّ
١٢٦ ص
(٥٤)
در خواست قلم و كاغذ و مخالفت برخى از صحابه
١٢٨ ص
(٥٥)
منع سهم «المؤلّفة قلوبهم»
١٢٩ ص
(٥٦)
آشنايى با اصطلاحات «قدريّه»، «معتزله»،«مرجئه» و رافضه»
١٣١ ص
(٥٧)
نظر اهل حديث در تفسير لفظ «قدريه»
١٣٤ ص
(٥٨)
مقصود از قدريّه كيست؟
١٣٦ ص
(٥٩)
استمداد از يك خبر ضعيف
١٣٨ ص
(٦٠)
مرجئه و تفسير اين اصطلاح
١٤٠ ص
(٦١)
دگرگونى در مفهوم ارجاء
١٤٣ ص
(٦٢)
مقصود از اعتزال و معتزلة چيست؟
١٤٤ ص
(٦٣)
«رافضه» يك اصطلاح سياسى است نه دينى
١٤٦ ص
(٦٤)
تيره هاى اهل سنت و شيعه
١٤٩ ص
(٦٥)
بخش سوم اصول عقايد اهل حديث
١٥١ ص
(٦٦)
كتابهاى كه پيرامون عقايد اهل حديث نگارش يافته است
١٥٤ ص
(٦٧)
اصول عقايد اهل حديث از زبان اشعرى در 51 اصل
١٥٨ ص
(٦٨)
اصول عقايد اهل حديث از ابو الحسين ملطى
١٦٧ ص
(٦٩)
گزينش پنج اصل از عقايد اهل حديث
١٧٠ ص
(٧٠)
1ـ فرمانبردارى از فرمانرواى ستمگر
١٧١ ص
(٧١)
اسلام و موقعيت فرمانرواى عادل
١٧٢ ص
(٧٢)
مقصود از اولوا الامر چيست؟
١٧٤ ص
(٧٣)
مشروعيّت حكومت در كودتا
١٧٦ ص
(٧٤)
اطاعت از حاكم ستمگر
١٧٩ ص
(٧٥)
بر اندازى حكومتهاى جائرانه از نظر اهل حديث
١٨٢ ص
(٧٦)
كشمكش ميان عقيده و وجدان
١٨٧ ص
(٧٧)
2 ـ عدالت ياران پيامبر
١٩١ ص
(٧٨)
صحابه و صحابى كيست؟
١٩٢ ص
(٧٩)
عدالت ياران پيامبر و كلمات اهل سنت
١٩٣ ص
(٨٠)
كنجكاوى در عدالت صحابى موجب كفر است؟!
١٩٤ ص
(٨١)
مصاحبت با پيامبر فضيلت است نه عدالت ساز
١٩٥ ص
(٨٢)
ياران پيامبر در قرآن به دو گروه تقسيم مى شوند
١٩٦ ص
(٨٣)
پيشگامان در ايمان و بيعت كنندگان زير درخت
١٩٨ ص
(٨٤)
همراهان پيامبر با صفات ويژه
٢٠٢ ص
(٨٥)
منافقان در ميان اصحاب پيامبر
٢٠٣ ص
(٨٦)
بيمار دلان و افراد دهن بين
٢٠٥ ص
(٨٧)
پيشتازان تا مرز ارتداد و چند گروه ديگر
٢٠٦ ص
(٨٨)
عدالت صحابه در احاديث
٢١٣ ص
(٨٩)
عدالت صحابه در آينه تاريخ
٢١٥ ص
(٩٠)
توجيه خلافكاريهاى صحابه از طريق اجتهاد
٢٢١ ص
(٩١)
حديث ياران من مانند ستارگانند
٢٢٢ ص
(٩٢)
سخن ابو المعالى جوينى و نقد ابو جعفر نقيب
٢٢٥ ص
(٩٣)
سخنى از امير مؤمنان در باره برخى از صحابه
٢٢٩ ص
(٩٤)
3ـ ايمان به خلافت خلفاى چهارگانه
٢٣١ ص
(٩٥)
آيا امامت از نظر اهل سنت از اصول است يا فروع؟
٢٣٣ ص
(٩٦)
آيا از پيامبر در مورد امامت نصّى وارد شده است؟
٢٣٥ ص
(٩٧)
ايمان به خلافت خلفا، از چه زمانى جزء اصول در آمد؟
٢٣٨ ص
(٩٨)
4ـ قضا و قدر الهى
٢٤٥ ص
(٩٩)
تفسير صحيح از قضا و قدر
٢٤٦ ص
(١٠٠)
بهره گيرى امويان از اعتقاد به قدر به معنى جبرى گرى
٢٤٩ ص
(١٠١)
احاديثى پيرامون قضاء و قدر همگام با جبر
٢٥١ ص
(١٠٢)
پيدايش قدريه، واكنشى در برابر عقيده به جبر
٢٥٥ ص
(١٠٣)
بيدارى برخى از محققان اهل سنت در مسأله قضا و قدر
٢٥٦ ص
(١٠٤)
احتجاج آدم بر موسى به وسيله قدر در كتب حديث
٢٥٨ ص
(١٠٥)
كشمكش ميان وجدان و عقيده
٢٥٩ ص
(١٠٦)
قضا و قدر و پندار جبر
٢٦١ ص
(١٠٧)
آزادى انسان و مسأله خلق افعال
٢٦٢ ص
(١٠٨)
رساله هايى در باره قضا و قدر در سده اوّل
٢٦٥ ص
(١٠٩)
5ـ صفات خبرى
٢٦٧ ص
(١١٠)
تقسيم صفات به خبرى و غير خبرى
٢٦٨ ص
(١١١)
تفسير اهل حديث از صفات خبرى ملازم با تجسيم است
٢٦٩ ص
(١١٢)
خاتمه نگاهى به تاريخ مذهب حنبلى
٢٧١ ص
(١١٣)
پيشوايي احمد بن حنبل در قلمرو عقايد
٢٧٣ ص
(١١٤)
فرق اهل حديث قبل از رياست احمد بن حنبل
٢٧٤ ص
(١١٥)
افول خورشيد امامت احمد در عقايد
٢٧٨ ص
(١١٦)
ظهور مكتب اشعرى به جاى مكتب احمد
٢٧٩ ص
(١١٧)
احياى مكتب سلفى گرى در قرن هشتم
٢٨٠ ص
(١١٨)
خيزش جديد سلفى گرى در قرن دوازدهم
٢٨٣ ص
(١١٩)
ويرانگرى آثار رسالت به عنوان توحيد و مبارزه با شرك
٢٨٤ ص
(١٢٠)
پيامى به سران حنابله
٢٨٧ ص
(١٢١)
احتكار اسم اهل سنّت
٢٩١ ص
(١٢٢)
همه مسلمانان سنت پيامبر را محترم مى شمارند
٢٩٢ ص
(١٢٣)
فهرست مدارك و مصادر
٢٩٣ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص

فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٧٩ - ارزيابى احاديث پيامبر

ببين تفاوت ره از كجا است تا به كجا.

ابو داوود، صحيح خود را از ميان پانصد هزار حديث، بر گزيد و فقط چهار هزار و هشتصد حديث را صحيح دانست و صحيح خود را بر آن اساس تنظيم كرد.

حتّى احاديثى را كه بخارى و ابو داوود، صحيح انگاشتهاند، بعدها مورد نقادى قرار گرفت و بسيارى از آنها مشكوك و يا مردود تلقى شد. كافى است، بدانيم احاديث مربوط به تجسيم و تشبيه، و جبر و رؤيت خدا با ديدگان مادى در روز رستاخيز، در همين صحيح بخارى و امثال آن گرد آمده است.

قسمت اعظم اين پى آمد (جعل حديث)، معلول باز دارى صحابه از تدوين حديث پيامبر، و منع از مذاكره و آموزش آنست. در اين جا براى روشن شدن بحث، ناچاريم پيرامون موضوعات زير، به صورت فشرده سخن گوييم:

١ـ عظمت و ارزش سخنان پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم).

٢ـ از چه زمانى و به وسيله چه اشخاصى كتابت حديث ممنوع گرديد؟

٣ـ هذف از اين منع چه بود و عللى كه براى آن تراشيده شده است چيست؟

٤ـ اسامى حديث پردازان و تعداد احاديث ساخته شده.

٥ـ تأثير احاديث موضوعه، در فرقهگرايى.

الف ـ ارزيابى احاديث پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)

در عظمت سخنان پيامبر، همين قدر كافى است كه قرآن مجيد آن را بيانگر مجمل قرآن، و مقيّد و مخصّص مطلقات و عمومات آن ميداند، آنجا كه ميفرمايد: ((وَ اَنْزَلْنا اِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ اِلَيْهِمْ وَ لَعلَّهُمْ يَتَفَكِّرُونَ))(سوره نحل/٤٤).