فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٣ - گروه رستگار را از حديث ثقلين و سفينه بشناسيد

خدا ريسمانى است آويزان از آسمان به زمين، و عترت و اهل بيتم. و خداى آگاه، به من خبر داد كه اين دو از هم جدا نميشوند تا نزد حوض بر من وارد شوند. بنگريد چگونه از دو يادگار من پذيرايى ميكنيد».

اختلاف متنها ضررى به صحت حديث نميزند، زيرا همگى به يك حقيقت دعوت ميكنند و آن لزوم پيروى از دو يادگار پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) است. با توجه به اينكه نقل به معنى، در ميان راويان حديث رائج بوده است.

گذشته از اين، پيامبر آن را در موارد مختلفى به مناسبتهايى بيان فرموده است. از آن جمله، در روز عرفه، حجة الوداع، غدير خم، و دوران بيمارى در بستر كسالت، پس ممكن است در هر بار، با لفظ خاصى، به اين مهمّ، دعوت كرده باشد.

حديث ثقلين، از احاديث متواتر است كه هيچ انسان منصفى نميتواند در استوارى آن شك كند، و دقت در معناى آن ميتواند رافع ابهام حديث مورد بحثباشد.

سخن در باره صحت حديث «ثقلين» بيرون از قلمرو بحث است. همين اندازه كافى است كه بدانيم، بيش از بيست تن از صحابى، آنرا از پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) نقل كردهاند و رسول گرامى، در شرائط گوناگونى، از آن دو يادگار، سخن گفته است.

اين حديث، گروه رستگار را از گروه گمراه جدا ميسازد. زيرا پيروى از كتاب و عترت را مايه هدايت، و جدايى از آن دو را مايه گمراهى شمرده است. (ما ان تمسّكتم بهما لن تضلوا). بنابر اين، گروهى رستگارند و به بهشت برين ميروند كه به اين دو چنگ بزنند.

جاى هيچ بحثى نيست كه در ميان فرق اسلامى، تنها گروهى كه به اين دو يادگار، با هم، اهميت ميدهد و پيوسته از آن پيروى ميكند، شيعه اماميّه است.