اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٤٧ - د - بى دانشى

ب- بدنامى:

كبر و نخوت براى متكبّر نام و خاطره‌اى زشت به ارث مى گذارد و و از او در محافل ومجالس به بدى ياد مى‌كنند، حضرت على عليه‌السلام مى‌فرمايد:

«ثَمَرَةُ التَّكَبُّرِ الْمَسَبَّةُ»[١]

نتيجه خود خواهى، بدنامى و ننگ است.

ج- تنهايى:

حركات زننده متكبر و خود بزرگ بينى وتحقير ديگران، سبب مى‌شود كه دوستان و آشنايان از او بگريزند و ديگران نيز با او دوست نگردند واو در دوزخ كبر و غرور خويش تنها بماند، همان امام فرمود:

«لَيْسَ لِمُتَكَبِّرٍ صَديقٌ»[٢]

خودخواه، هيچ دوستى ندارد.

د- بى دانشى:

نخوت و خود پرستى اجازه نمى‌دهد كه انسان نزد همنوع خود، زانوى تعلّم به زمين بزند و از آنان دانشى فراگيرد، ازاين رو بسيارى ازعلوم را ياد نخواهد گرفت و در مرداب جهل ونادانى فرو خواهد رفت. اميرمؤمنان (ع) در اين باره نيز مى‌فرمايد:

«لا يَتَعَلَّمُ مَنْ يَتَكَبَّرُ»[٣]

كسى كه خود خواهى كند، دانش نمى‌آموزد.

[١] - شرح غررالحكم، آمدى، ج ٣، ص ٣٢٧

[٢] - همان مدرك، ج ٥، ص ٧٥

[٣] - همان مدرك، ج ٦، ص ٣٧٣