اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ١٣٨ - روشهاى بهتان زدن

«منظور از اين اذيت، هر اذيتى نيست- گفتارى باشد يا كردارى- گرچه اين گونه اذيت نيز ممنوع است، بلكه جمله «فبرّأه اللّه» گواه بر اين است كه ايذا و آزار «حضرت موسى» از قبيل تهمت و افترا بوده كه نياز به تنزيه و تبرئه داشته است.»[١]

چنانكه منافقان نيز با شايعه پراكنى عليه يكى از همسران پيامبر صلى اللّه عليه و آله موجب آزار و اذيت پيامبر و تشويش و اضطراب جامعه اسلامى مى‌شدند كه خداوند با نزول آيات ١١- ٢٣ سوره نور، بى گناهى آن همسر پيامبر و بيماردلى منافقان را آشكار ساخت و ساحت مقدس نبوت را از هرگونه شايعه و شائبه‌اى تبرئه كرد.^

پيش از آن نيز قوم يهود بر حضرت مريم بهتان زدند و گفتند تو كه شوهر ندارى، از كجا فرزند آورده‌اى؟ و بدون تحقيق و پرسش او را به خيانت و آلودگى متهم كردند:

«... قالُوا يا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئاً فَرِيًّا. يا أُخْتَ هارُونَ ما كانَ أَبُوكِ امْرَأَ سَوْءٍ وَ ما كانَتْ أُمُّكِ بَغِيًّا»

گفتند: اى مريم! چيز شگفتى آورده‌اى! اى خواهر هارون! نه پدرت، مردِ بدى بود ونه مادرت بدكاره!

و خداوند با به سخن آوردن حضرت عيسى- در نخستين روز و لادت- پاكى و راستى مريم را ثابت كرد و دامان آن صديقه طاهره را تبرئه نمود.

روشهاى بهتان زدن‌

هميشه بهتان، با زبان و درجمعى كوچك، صورت نمى‌گيرد، بلكه با روشهاى گوناگون و در سطحى بين‌المللى و حتى عليه يك ملّت و مذهب ممكن است انجام پذيرد چنانكه هميشه توسط فرد يا گروه معمولى ساخته نمى‌شود و ممكن است به دست رسانه‌هاى گروهى و دست جنايتكار دولتهاى ستمگر وبه شكل حسابشده و

[١] - الميزان، ج ١٦، ص ٣٤٧.

^ اين داستان در كتب تفسير به« حديث افك» معروف است