گيرند، به خصوص حيوانات اهلى كه از منافع بيشترى برخوردارند، بدين صورت كه اگر مملوك انسان قرار گرفته باشند، بايد نيازشان را بر آورده ساخت. چنانچه مالك از اين وظيفه خوددارى ورزد، حاكم شرع مى‌تواند آن‌ها را به فروش يا پرداخت نفقه و يا سر بريدن- در صورتى كه از حيوانات خوراكى باشد- مجبور سازد [١].

از نظر حقوق جزايى نيز حيوانات احكام مخصوصى دارند كه برخى از آن‌هارا بررسى‌مى‌كنيم:

الف- حيوانات خوراكى: منظور حيواناتى است كه به طور معمول، گوشتشان خورده مى‌شود؛ مانند گاو، گوسفند، شتر و مانند اين‌ها.

حكم جنايت بر حيوانات به قرار ذيل است:

الف. از راه ذبح شرعى، ارش (تفاوت ميان حيوان زنده و ذبح شده)

١- تلف كردن‌

ب. به غير ذبح شرعى، قيمت روزِ تلف [٢]

الف. در صورت زنده ماندن، ارش؛

٢- قطع يا شكستن اعضا و استخوان حيوان‌

ب. در صورت زنده نماندن، ضامن تلف شدن حيوان است‌

٣- در آوردن چشم چهارپايان: جانى بايد هر كدام از ارش و ١٤ قيمت روز را، كه بيشتر است، بنابر احتياط بپردازد.

[١]- تحريرالوسيله، ج ٢، ص ٣٢٤، مسألۀ ١٥-١٦.

[٢] - همان، ص ٦٠٣ (الاول).