( وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فيها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ اعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظيماً) [١]

هر كس مؤمنى را به عمد بكشد، كيفر او جهنم است كه در آن همواره خواهد بود و خدا بر او خشم گيرد و لعنتش كند و برايش عذاب بزرگى آماده ساخته است.

از اين آيات، ارزش و احترام خون مردمان مؤمن روشن مى‌شود. رسول خدا ٦ فرمودند:

«اوَّلُ ما يَحْكُمُ اللَّهُ فيهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ الدِّماءُ ....» [٢]

اولين چيزى كه خداوند در روز قيامت درباره‌اش حكم مى‌كند (مسأله) خون‌هاى (مردم) است.

در اين خصوص، آنچه موجب قصاص مى‌شود از بين بردن جان انسان بى گناه از روى‌عمد است (طبق شرايطى كه خواهد آمد. [٣]) قصاص نفس در جايى صورت مى‌گيرد كه كسى انسان بى گناهى را به ناحق و از روى عمد بكشد.

«قتل عمد» آن است كه انسان كارى را به قصد كشتن انجام دهد، اگر چه وسيله‌اى را كه به كار مى‌برد، به ندرت سبب قتل مى‌شود يا با قصد، كارى را انجام دهد كه غالباً كشنده است، اگر چه قصد كشتن نداشته باشد (تفصيل اقسام قتل در فصل مربوط به «ديات» خواهد آمد.)

[١] - نساء (٤)، آيه ٩٣

[٢] - وسائل الشيعه، ج ١٩، ص ٤

[٣] - تحرير الوسيله، امام خمينى (قدس سره) ج ٢، ص ٥٠٨، مساله ١