مبانى انديشه اسلامى(2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٤
برخى از پيامبران را بر برخى ديگر برترى مىبخشيديم؛ از آنان كسى بود كه خدا با او سخن گفت و درجات بعضى را بالا برد.
امير مؤمنان (ع) در وصف بهشت مىفرمايد:
دَرَجاتٌ مُتَفاضِلاتٌ وَ مَنازِلُ مُتَفاوِتاتٌ لا يَنْقَطِعُ نَعيمُها وَ لايَظْعَنُ مُقيمُها وَ لايَهْرَمُ خالِدُها وَ لايَبْأَسُ ساكِنُها. «١» بهشت داراى درجات گوناگون و منازل متفاوت است. نعمتهايش قطع نمىشود و ساكنانش كوچ نمىكنند و با اينكه جاودانه درآنند، پير نمىشوند و محتاج نمىگردند.
با دقت در آياتى كه به مناسبتهاى گوناگون به توصيف بهشت مىپردازند نيز در مىيابيم كه بهشتيان به تناسب نيكىهاى خويش در بهشت جاى مىگيرند. آيه زير بر اين مطلب تصريح مىكند:
وَ لِكُلٍّ دَرَجَاتٌ مِمَّا عَمِلُوا. (انعام: ١٣٢)
براى هر يك، درجاتى است از آنچه انجام دادهاند.
تفاوت ميان درجات بهشت نيز فراوان است. امام رضا (ع) اين تفاوت را به فاصله زمين تا آسمان دانسته است. «٢» پاداش بهشتيان اوج شادى و شعف بهشتيان براى ساكنان خرابآباد دنيا قابل ادراك نيست و تنها خدا مىداند كه بهشتيان در چه درجهاى از سرور و بهجت به سر مىبرند. بخشى از آن درجات والا در آيات و روايات بيان شده است:
١. خوش آمدگويى فرشتگان اهل بهشت در آغاز ورود، توسط فرشتگان مورد استقبال قرار مىگيرند: قرآن مجيد در اين باره مىفرمايد:
الَّذِينَ تَتَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ طَيِّبِينَ يَقُولُونَ سَلَامٌ عَلَيْكُمُ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ. (نحل: ٣٢)
كسانى كه فرشتگان جانشان را- در حالى كه پاكاند- مىستانند [و به آنان] مىگويند: درود بر شما! به پاداش آنچه انجام مىداديد به بهشت درآييد.