مبانى انديشه اسلامى(2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٩

بر اعمال تو شاهدم. كار نيك انجام بده تا روز رستاخيز برايت گواهى دهم و تو از اين پس، مرا نخواهى ديد. «١» مردى به نام «ابو كهمس» از آن حضرت پرسيد: «نمازهاى نافله را بهتر است در يك مكان بخوانيم يا در مكان‌هاى مختلف؟» امام پاسخ داد: «در اينجا و آنجا بخوانيد تا زمين، روز قيامت برايتان شهادت دهد.» «٢» اعضاى بدن: در محكمه رستاخيز، خداوند بر دهان برخى مهر مى‌زند و اجازه سخن گفتن به آنان نمى‌دهد و اعضا و جوارحشان را به سخن مى‌آورد تا به اعمالى كه در دنيا انجام داده‌اند، شهادت دهند:
يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَأَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ. (نور: ٢٤)
روزى كه زبان و دست و پاهايشان عليه آنان براى آنچه انجام مى‌دادند، گواهى مى‌دهند.
حتى پوست بدن مجرم به سخن مى‌آيد و ضد او گواهى مى‌دهد و چنين رخدادى سبب شگفتى او مى‌شود و از آن خرده مى‌گيرد؛ ... وَقَالُوا لِجُلُودِهِمْ لِمَ شَهِدْتُمْ عَلَيْنَا قَالُوا أَنْطَقَنَااللَّهُ الَّذِى أَنْطَقَ كُلَّ شَىْ‌ءٍ. (فصلت: ٢١)
و به پوست بدن خود مى‌گويند: «چرا عليه ما شهادت داديد؟» مى‌گويند: «همان خدايى كه هر چيزى را به زبان درآورده، ما را گويا گردانيده است.» مدت رستاخيز روز قيامت، مدت زمانى است كه به حساب مردم رسيدگى مى‌شود و بهشتيان وارد بهشت و دوزخيان نيز رهسپار جهنم مى‌گردند. از آيات قرآن به دست مى‌آيد كه ناميدن قيامت به «روز»، بدين معنا نيست كه چنين روزى در برابر شب قرار مى‌گيرد و «شب قيامت» هم در كار است؛ چنان كه روز بودن آن نيز بدين معنا نيست كه مانند روزهاى دنيوى از چند ساعت محدود تشكيل شده باشد.
قيامت هر كس بستگى به اعمال و حالات او دارد بدين معنا كه انسان‌هاى نيكوكار به دليل‌