مبانى انديشه اسلامى(2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٦
درس هفتم: دادگاه الهى و شفاعت الف- دادگاه الهى انسان به همه كردهها و اندوختههاى خويش آگاهى كامل دارد و همواره در محكمه وجدان خود را محاكمه مىكند و گاه حاكم و گاهى محكوم مىشود، اما باز در روز رستاخيز با حضور در دادگاه عدل الهى به كليه امور او رسيدگى مىشود و پس از دادخواهى، ارائه اسناد و مدارك، گواهى شاهدان و ... رأى نهايى به سود يا زيان او صادر مىشود. رسول خدا (ص) فرموده است:
لا يَزُولُ قَدَمُ عَبْدٍ يَوْمَ الْقِيامَةِ حَتَّى يُسْأَلَ عَنْ ارْبَعٍ؛ عَنْ جَسَدِهِ فيما ابْلاهُ وَ عَنْ عُمُرِهِ فيما افْناهُ وَ عَنْ مالِهِ مِمَّا اكْتَسَبَهُ وَ فيما انْفَقَهُ وَ عَنْ حُبِّنا اهْلَ الْبَيْتِ. «١» بنده در روز قيامت، گام از گام بر نمىدارد تا از چهار چيز توضيح دهد: جسمش را در چه كارى فرسوده كرده است؛ عمرش را در چه راهى طى كرده است؛ ثروتش را از چه راهى كسب كرده و در چه راهى خرج كرده است؛ و از محبت ما اهل بيت.
روايت بالا، عام و فراگير است و شامل همه اعمال انسان و لحظه لحظه عمر او مىشود و همان گونه كه گفتيم، ريز و درشت كارهاى آدمى در نامه اعمال او ثبت مىشود به حساب مىآيد و پاداش يا جزا مىيابد.