مبانى انديشه اسلامى(2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٣
آسمان را گاه با «مهل: مس گداخته «١»»، گاهى با «دخان: دود «٢»» و گاه با «انشقاق: شكافته شده «٣»» بيان مىكند و حالت نهايى آن را اين گونه ترسيم مىنمايد:
يَوْمَ نَطْوِى السَّماءِ كَطَّىِّ السِّجِلِّ لِلْكُتُبِ. (انبياء: ١٠٤)
روزى كه آسمان را همچون در پيچيدن صفحه نامهها در هم مىپيچيم و در پى آن، خورشيد نيز درهم نورديده مىشود.
اذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ. (تكوير: ١)
و ماه چون از خورشيد، نور مىگيرد، تاريك مىشود؛ وَخَسَفَ الْقَمَرُ. (قيامت: ٨)
و قانون جاذبه عمومى و گريز از مركز خنثى مىشود و خورشيد و ماه به هم مىپيوندند؛ وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ. (قيامت: ٩)
چنانكه ديگر ستارگان نيز تاريك مىگردند:
وَاذَا النُّجُومُ انكَدَرَتْ. (تكوير: ٢)
سرعت غافلگير كننده واژه «بغته» كه به معناى ناگهانى است، سيزده بار در قرآن مجيد آمده كه بيشتر درباره قيامت و فرجام جهان است و همه آنها به انسانها هشدار مىدهند كه از عاقبت خويش غافل مباشند و به گونهاى عمل كنند كه اگر مرگ سراغشان آمد، فرجام نيكويى داشته باشند. از آن جمله، اين آيه هشدار مىدهد:
أَفَأَمِنُوا أَنْ تَأْتِيَهُمْ غَاشِيَةٌ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ أَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَهُمْ لَايَشْعُرُون.
(يوسف: ١٠٧)
آيا [مردم] ايمنند از اينكه عذاب فراگير خدا به آنان در رسد يا قيامت- در حالى كه بىخبرند- بناگاه آنان را فرا رسد؟