مبانى انديشه اسلامى(2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧١
گناهكاران اهل توحيد داخل دوزخ مىشوند و [پس از مدتى] از آن خارج مىشوند و شفاعت، آنان را روا باشد. «١» امام كاظم (ع) نيز با تلاوت آيه ٣١ سوره نساء فرمود:
خداوند جز كافران و ملحدان و گمراهان و مشركان را جاودانه دوزخ نمىسازد و هر كس از گناهان كبيره پرهيز كند، گناهان صغيرهاش بخشيده مىشود و رسول خدا (ص) فرموده است:
من شفاعتم را براى گناهان كبيره امتم نهادهام. «٢» شفاعت، امكان دارد پيش از ورود به دوزخ نصيب فرد گنهكار شود؛ چنان كه ممكن است پس از توقف ساليان دراز در دوزخ شامل حال او گردد. براى مثال، امير مؤمنان (ع) مىفرمايد:
لا تَسْتَصْغِرُوا عُقُوبَةَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَانّ مِنَ الْمُسْرِفينَ مَنْ لاتَلْحَقُهُ شَفاعَتُنا الَّا بَعْدَ عَذابِ ثَلاثِ مِأَةِ الْفِ سَنَةٍ. «٣» كيفر خداوند بزرگ را اندك نشمريد؛ زيرا شفاعت ما به برخى از مسرفان نمىرسد مگر پس از سيصد هزار سال عذاب.
ب- بهشت و بهشتيان بهشت، منزلگاه حقيقى و وطن اصلى انسان است كه به تعبير امير مؤمنان (ع):
كُلُّ نَعيمٍ دُونَ الْجَنَّةِ فَهُوَ مَحْقُورٌ. «٤» هر نعمتى كه كمتر از بهشت باشد، حقير است.
در بيش از نود سوره قرآن كريم، از بهشت، اين جايگاه آرمانى مؤمنان، ياد شده و نزديك به سيصد آيه، در وصف آن سخن گفته است. به همين دليل، بسيار روشن است كه ترسيم و توصيف ابعاد گوناگون بهشت برين از منظر آيات و روايات، كتابهاى متعددى مىطلبد و در اين مجال بايد به ذكر كلياتى پيرامون آن بسنده كرد.