مبانى انديشه اسلامى(2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٣
در ميان معصومين، رسول اعظم (ص) از جايگاهى ويژه برخوردار است كه از آن به «مقام محمود» ياد شده است. ايشان در آن مرتبت والا هر چه از خدا بخواهد عطايش خواهد كرد.
از جمله خود ايشان فرموده است:
اذا قُمْتُ الْمَقامَ الَمحْمُودَ تَشَفَّعْتُ فى اصْحابِ الْكَبائِرِ مِنْ امِّتى فَيُشَفِّعُنِى اللَّهُ فيهِمْ «١» آن گاه كه در مقام محمود بايستم، براى صاحبان گناهان كبيره از امتم شفاعت خواهم كرد و خداوند نيز شفاعتم را خواهد پذيرفت.
٢. قرآن قرآن مجيد در روز رستاخيز، شافع پيروان خويش است و شفاعتش پذيرفته است. امير مؤمنان (ع) مىفرمايد:
مَنْ شَفَعَ لَهُ الْقُرْآنُ يَوْمَ الْقِيامَةِ شُفِّعَ فيهِ. «٢» روز قيامت، قرآن براى هر كس شفاعت كند، پذيرفته مىشود.
٣. علما عالمان ربانى، كه عمر خويش را وقف ارشاد و هدايت مردم مىكنند و با قلم و بيان و انفاس قدسى خود، انبوهى از آدميان را با شريعت آسمانى آشنا مىسازند و آنان را در سير به سوى خدا تشويق مىكنند، در رستاخيز شافع آنان مىشوند. امام صادق (ع) فرمود:
اذا كانَ يَوْمُ الْقِيامَةِ ... قيلَ لِلْعابِدِ انْطَلِقْ الَى الْجَنَّةِ وَ قيلَ لِلْعالِمِ قِفْ تَشْفَعْ لِلنَّاسِ بِحُسْنِ تَأديبِكَ لَهُمْ. «٣» چون رستاخيز شود، به عابد گويند: به سوى بهشت روانه شو؛ ولى به عالم گويند: بايست و مردم را شفاعت كن همان گونه كه نيكو تربيتشان كردى.
٤. شهدا گلگون كفنان غيرتمند كه با شهادت خود، در راه خدا، خيل عظيمى از مردمان را با وظيفه خود آشنا ساخته و نيز، بر تدين و عزت آنان افزودهاند، در قيامت به شفاعت آنان برمىخيزند.
رسول اكرم (ص) در روايتى فرموده است: