مبانى انديشه اسلامى(2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٤

على (ع) را دوست بدارد، خداوند براى او آزادى از آتش و گذشت از پل صراط و امنيّت از عذاب را مى‌نويسد «١» امان يافتگان از وحشت قيامت‌ از امام صادق (ع) روايت است كه هر كس برادر مؤمنش از او يارى بخواهد و ناراحتى او را برطرف كند يا احتياجش را برآوَرَد، در مقابلِ آن، هفتاد رحمت براى وحشت روز قيامت به او خواهد رسيد. «٢» چند خصلت، موجب ايمن بودن از وحشت روز قيامت براى مؤمن مى‌شود: احترام به پيرمرد مسلمان، دفن شدن در حرم، مردن در حرم خدا يا پيامبر، نهادن دست بر روى قبر و خواندن هفت مرتبه سوره قدر، كسى كه زمينه گناه يا زنا برايش فراهم شود و از ترس خدا از آن دورى كند، كسى كه در برابر مردم بر خويشتن غضب كند (انصاف دادن به مردم) و كسى كه در راه مكه چه در رفتن يا برگشتن بميرد و كسى كه چشمش از ترس خداوند گريان باشد. «٣» شخصى از امام باقر (ع) پرسيد: روز قيامت، رسول خدا (ص) و اميرالمؤمنين (ع) و شيعيان او كجا هستند؟ حضرت فرمود: رسول خدا، على و شيعيان او بر كوه بلندى از خوشبوترين مشك بر منبرهايى از نور مى‌باشند. مردم در حال اندوه هستند و ايشان اندوهناك نمى‌باشند و مردم در حال وحشتند و ايشان وحشت ندارند «٤» شاكيان قيامت‌ انسان در قيامت شاكيانى دارد. در قرآن آمده است كه پيامبر (ص) در روز قيامت نزد خداوند شكايت كرده، مى‌گويد:
وَ قالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ انَّ قَوْمىِ اتَّخَذُوا هذَا الْقُرْانَ مَهْجُوراً. (فرقان: ٣٠)
و پيامبر گفت: پروردگارا! قوم من قرآن را رها كردند.