مبانى انديشه اسلامى(2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٩
وَ نَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَلى وُجُوهِهِمْ عُمْياً وَ بُكْماً وَ صُمّاً مَاْويهُمْ جَهَنَّمُ. (اسراء: ٩٧)
و روز قيامت، آنها را بر صورتهايشان محشور مىكنيم، در حالى كه نابينا و گنگ و كرند، وجايگاهشان دوزخ است.
يَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّورِ وَ نَحْشُرُ الُمجْرِمينَ يَوْمَئِذٍ زُرْقاً. (طه: ١٠٢)
روزى كه در صور دميده مىشود و مجرمان را با بدنهاى كبود، در آن روز جمع مىكنيم.
دسته ديگر آياتى است كه در آنها مسئله حشر مجرمان در صحراى قيامت بدون ذكر كلمه حشر آمده است، كه اين گونه آيات خود به چند دسته تقسيم مىشوند و هر يك از زاويهاى خاص به حشر مجرمان و چگونگى آن پرداخته است. برخى از اين آيات عبارتند از:
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ الْاجْداثِ سِراعاً كَانَّهُمْ الى نُصُبٍ يُوفِضُونَ خاشِعَةً ابْصارُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ذلِكَ الْيَوْمُ الَّذى كانُوا يُوعَدُونَ. (معارج: ٤٣- ٤٤)
همان روز كه از قبرها به سرعت خارج مىشوند، گويى به سوى علامتهايى مىدوند در حالى كه چشمهايشان از شرم و وحشت به زير افتاده و پردهاى از ذلت و خوارى آنها را پوشانده است.
اين همان روزى است كه به آنها وعده داده مىشد.
يُعْرَفُ الُمجْرِمُونَ بِسيماهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّواصى وَ الْاقْدامِ. (الرحمان: ٤١)
مجرمان از چهرههايشان شناخته مىشوند و آنگاه آنها را از موهاى پيش سر و پاهايشان مىگيرند [و به دوزخ مىافكنند].
وَ كانَ يَوْماً عَلَى الْكافِرينَ عَسيراً وَ يَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلى يَدَيْهِ يَقُولُ يا لَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبيلًا. (فرقان: ٢٦- ٢٧)
و آن روز، روز سختى براى كافران خواهد بود و روزى كه ستمكار دست خود را به دندان مىگزد و مىگويد: «اى كاش با رسول راهى برگزيده بودم!» وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يُبْلِسُ الُمجْرِمُونَ. (روم: ١٢)
آن روز كه قيامت برپا مىشود مجرمان در نوميدى و غم و اندوه فرو مىروند.
وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ تَرَى الَّذينَ كَذَبُوا عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ. (زمر: ٦٠)
و روز قيامت كسانى را كه بر خدا دروغ بستند مىبينى كه صورتهايشان سياه است!