مبانى انديشه اسلامى(2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٢
مىكند كه به سوى دنيا فرود آيد و در شيپورى كه دو شاخه مىشود مىدمد و از يك شاخه آن صدا به زمين مىرسد و هر جاندارى با شنيدن آن، فرياد مىكشد و جان مىدهد و از ديگر شاخه آن صدا به آسمان مىرود و اهل آسمانها با شنيدن آن جان مىدهند ... امام پس از پايان حديث به سختى گريست «١» ب. زلزله شديد چنان كه در آيه اول سوره حج اشاره شد، پايان دنيا با زلزله بسيار شديدى همراه استكه شدت آن با مقياسهايى كه اكنون ما مىشناسيم قابل اندازهگيرى نيست و بايد گفت واژهها از ترسيم آن واقعه ناتوانند و آن زلزله را با زلزلههايى كه در بخشى از زمين رخ مىدهد، نمىتوان مقايسه كرد و شدت آن را نمىتوان فهميد. قرآن مجيد در جاى ديگر از آن رخداد هولناك چنين خبر مىدهد:
إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسّاً فَكَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا. (واقعه: ١- ٦)
وقتى آن واقعه رخ مىدهد كه در وقوع آن هيچ [ترديد و] دروغ نيست، پست كننده است و بالا برنده، چون زمين با تكان سختى لرزانده شود، كوهها جمله ريزه ريزه مىشوند، و چون غبارى پراكنده گردند.
در آيه ديگر بيان مىكند كه از شدت اين لرزه كوهها چون پشم زده شده، در هوا معلق مىگردند:
وَتَكُونُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ الْمَنفُوشِ. (قارعه: ٥)
اقيانوسها نيز كه ٣٤ زمين را تشكيل دادهاند از جا كنده مىشوند:
وَإِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْ. (انفطار: ٣)
ج. درهم پيچيده شدن آسمانها همزمان با زلزله زمين و مرگ زندگان، آسمانها نيز درهم مىريزند. قرآن مجيد دگرگونى