مبانى انديشه اسلامى(2) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٠
درس پنجم: رستاخيز اعتقاد به روز قيامت، از ضروريات اديان الهى است و همه مؤمنان باور دارند كه جهان كنونى روزى نابود خواهد شد و جهان نوينى به نام سراى آخرت آغاز خواهد گشت و نقطه آغازين آن نيز روز قيامت است؛ «حادثهاى است كه همه اشيا و همه انسانها را در برمىگيرد و واقعهاى است كه براى كل جهان رخ مىدهد. كل جهان وارد حيات جديد و نظام نوين مىگردد. قرآن كريم كه ما را از حادثه بزرگ قيامت آگاه كرده، ظهور اين حادثه بزرگ را مقارن با خاموش شدن ستارگان، بىفروغ شدن خورشيد، خشك شدن درياها، هموار شدن ناهموارىها، متلاشى شدن كوهها و پيدايش لرزشها و غرشهاى عالمگير و دگرگونى و انقلابهاى عظيم و بىمانند دانسته است. مطابق آنچه از قرآن كريم استفاده مىشود تمامى عالم به سوى انهدام و خرابى مىرود و همه چيز نابود مىشود و بار ديگر جهان نوسازى مىشود و تولدى ديگر مىيابد و با قوانين و نظام ديگر كه با قوانين و نظام فعلى جهان تفاوتهاى اساسى دارد ادامه مىيابد و براى هميشه باقى مىماند.» «١» قرآن مجيد از قيامت به «يوم الحق» تعبير كرده كه گوياى حقانيت، قطعيت و وقوع حتمى آن است. همچنين هفتاد بار با «يوم القيامه» از آن ياد كرده است و به تناسب رخدادها و حالات گوناگونى كه در آن روز پيش مىآيد، نامهاى ديگرى نيز بر آن نهاده است كه مشهورترين آنها «يوم الدين» و «يوم الاخر» است. يوم الخروج، يوم الحسره، يوم التغابن، يوم عظيم، يوم