خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٥٩
از ايمان نام كفر بگذاريد، و آنها كه توبه نكنند ظالم و ستمگرند.
اى كسانى كه ايمان آوردهايد! از بسيارى از گمانها بپرهيزيد، چرا كه بعضى از گمانها گناه است، و هر گز (در كار ديگران) تجسّس نكنيد، و هيچيك از شما ديگرى را غيبت نكند، آيا كسى از شما دوست دارد كه گوشت برادر مرده خود رابخورد؟ (به يقين) همه شما از اين امر كراهت داريد، تقواى الهى پيشه كنيد كه خداوند توبهپذير و مهربان است.
٢- گناهان ياد شده جملگى بازى كردن با عِرض و آبروى ديگران است؛ بازى كردن با چيزى كه در تعاليم اسلامى ممنوع اعلام شده است، چنانكه در حديثى از پيامبر اسلام (ص) مىخوانيم:
ان اللَّه حرم من المسلم دمه و ماله و عرضه. «١» خداوند خون و مال وآبروى مسلمان را بر ديگران حرام كرده است.
٥- ٤- ٢- پرهيز از جنگ افروزان و افراطيون:
يكى از عوامل مهم ايجاد بدبينى در بين افراد و گروهها نسبت به يكديگر، وجود «دو به همزنها» و سخن چينان است، اينان نقش مهمى در بر افروختن دامنه اختلافات و تنشها دارند. در قرآن نيز به نمونههايى از اقدامات وحدت شكن ايشان بر مىخوريم كه اشاره مىگردد:
١- در شأن نزول آيه ١٠٣ سوره آل عمران كه متن آن در ابتداى بحث گذشت، مىخوانيم: دو نفر از قبيله «اوس» و «خزرج» با نام «ثعلبة بن غنم» و «اسعد بن زراره» در برابر يكديگر قرار گرفتند و هر كدام افتخاراتى را كه بعد از اسلام نصيب قبيله او شده بود بر مىشمرد. ثعلبه گفت: خزيمة بن ثابت