خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٣٠

١- اهميت رعايت تبرى‌ قرآن كريم مى‌فرمايد:
لَا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ. (مجادله/ ٢٢)
هيچ گروهى را كه ايمان به‌خدا و روز قيامت دارند نمى‌يابى كه با دشمنان خدا و رسولش دوستى كنند هر چند پدران يا فرزندان يا برادران و يا خويشان آنها باشند.
در روايات اسلامى اين ويژگى و نيز ويژگى ديگر (تولّى) در سيماى عمل سياسى يك مؤمن و خودى، به عنوان تمام حقيقت وجودى دين و ايمان شمرده شده است؛ چنان كه در حديثى از امام صادق (ع) مى‌خوانيم كه از حضرتش سؤال كردند، آيا حبّ و بغض از ايمان است؟ در جواب فرمود: «و هل الايمان الا الحب و البغض؟» سپس حضرت آيه ٧ از سوره حجرات را تلاوت فرمود. «١» در حديث ديگرى آمده است كه خداوند به حضرت موسى وحى فرستاد آيا هرگز عملى براى من انجام داده‌اى؟ عرض كرد: آرى، براى تو نماز خوانده‌ام، روزه گرفته‌ام، انفاق كرده‌ام و به ياد تو بوده‌ام. فرمود: امّا نماز براى تو نشانه حق است و روزه سپر آتش و انفاق سايه‌اى در محشر و ذكر، نور است. كدام عمل را براى من به جا آورده‌اى اى موسى؟ عرض كرد: خداوندا خودت مرا در اين مورد راهنمايى فرما، فرمود:
هل واليت لنا وليّاً؟ و هل عاديت لى عدّواً قطُّ؟ فعلم موسى انَّ افضل الاعمال الحبُّ فى اللَّه و البغض فى اللَّه؟