خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٣١

آيا هرگز كسى را به خاطر من دوست داشته‌اى، و آيا هرگز كسى را به خاطر من دشمن داشته‌اى؟ موسى از اين جواب، دريافت كه بهترين اعمال دوست داشتن و دشمن داشتن در راه خدا است. «١» ٢- لزوم رعايت مرزبندى با غير خودى‌ دسته‌اى از آيات قرآن افراد مؤمن‌و خودى را از داشتن روابط صميمانه با افراد غيرخودى عقيدتى منع مى‌كند. برخى از اين آيات از داشتن ارتباط با مطلق افراد غير خودى يعنى كفّار، و برخى ديگر، از ارتباط با گروه‌هاى خاصى از آنها از قبيل مشركان، اهل كتاب به ويژه يهود، برحذر مى‌دارد كه به نمونه‌هايى از هر يك اشاره مى‌شود:
٢- ١- رعايت مرزبندى با كفّار:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَاتَتَّخِذُوا آبَاءَكُمْ وَإِخْوَانَكُمْ أَوْلِيَاءَ إِنِ اسْتَحَبُّوا الْكُفْرَ عَلَى الْإِيمَانِ. (توبه/ ٢٣)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، اگر پدران و برادرانتان كفر را بر ايمان ترجيح دهند، آنها را به دوستى مگيريد.
وقتى برقرارى ارتباط دوستانه با پدر و مادر كافر و غير خودى بر فرزند مؤمن و خودى جايز نباشد، حساب ديگران كاملًا روشن است.
لَا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ (آل عمران/ ٢٨)
افراد با ايمان (و خودى) نبايد كافران را به جاى مؤمنان (و خودى‌ها) دوست و سرپرست خود انتخاب كنند. «٢»