خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٣٦

يكديگر دارد واينكه پيوند دوستى آنها تنها با خودشان است و اين امر موجب مى‌شود فقط تا زمانى كه منافع خودشان و ديگر دوستانشان ايجاب مى‌كند با جبهه خودى باشند. بنابراين چنين افرادى شايسته دوستى و ارتباط نيستند؛ از جمله اين آيات:
وَالَّذِينَ كَفَرُوا بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ. (انفال/ ٧٣)
و كسانى كه كفر ورزيدند ياران يكديگرند.
... لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى‌ أَوْلِيَاءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ. (مائده/ ٥١)
يهود و نصارى را دوست خود نگيريد، (چه) آنان ياران يكديگرند.
٣- ٣- بى فايده بودن بر قرارى ارتباط با غير خودى:
برخى از آيات به بى فايده بودن ارتباط دوستانه با غيرخودى اشاره دارد؛ زيرا اگر هدف، دلسوزى معنوى نسبت به آنها باشد بعد از آن‌كه باطل بودن آنان نمايان شده، كارى بى فايده است و اگر هدف، بهره‌مندى از توانمندى‌هاى مادّى آنان باشد، باز كارى بيهوده است چون آنان هيچ كمكى به مسلمانان نمى‌كنند.
مَا كَانَ لنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَن يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوا أُوْلِي قُرْبَى‌ مِن بَعْدِ مَاتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيم. (توبه/ ١١٣)
براى پيامبر (ص) و مؤمنان شايسته نبود كه براى مشركان (از خداوند) طلب آمرزش كنند، هر چند از نزديكانشان باشند، پس از آن‌كه بر آنها روشن شد كه اين گروه اصحاب دوزخ‌اند. (اين كارى بيهوده و آرزويى نابجاست؛ چرا كه مشرك به هيچ وجه قابل آمرزش نيست.)