خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٤٤

ب- تولّى و ولايت پذيرى از صاحبان ولايت‌ يكى ديگر از ملاكها و معيارها در تقسيم بندى افراد و جريانات به خودى و غير خودى، مسأله تولّى و ولايت پذيرى از صاحبان ولايت است، اين وصف نقطه مقابل و جنبه اثباتى و صف پيشين است. مراد از اين ويژگى اين است كه يك مؤمن و خودى بايد با محبت، دوستى و نزديك شدن به عده‌اى و صاحب اختيار دانستن آنان، التزام عملى خود را به مكتب نشان دهد. اين عده و افراد با توجه به آيات و روايات به ترتيب عبارتند از:
١- خداوند سبحان‌ اولين و در واقع تنها كسى كه بايد هر مؤمن و خودى محبت و ولايت او را رعايت كند، خداوند است، و رعايت محبت و ولايت سايرين، در حقيقت، تجلّى اين مورد است؛ در اين رابطه مى‌خوانيم:
... وَالَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبَّاً لِلَّهِ. (بقره/ ١٦٥)
آنها كه ايمان دارند محبتشان به خدا شديدتر است.
اللَّهُ وَلِىُّ الَّذِينَ ءَامَنُوا يُخْرِجُهُم مّنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ. (بقره/ ٢٥٧)
خداوند ولىّ و صاحب اختيار كسانى است كه ايمان آورده‌اند، آنها را از ظلمت‌ها به سوى نور بيرون مى‌برد.
... وَاللَّهُ وَلِىُّ الْمُؤْمِنِينَ. (آل عمران/ ٦٨)
خداوند ولىّ و سرپرست مؤمنان است.
محبت و ولايت خداوند سبحان به معنى اطاعت از دستورهاى او و سرپيچى نكردن از آنها است.