خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٥٤

المؤمنون فى تبارّهم و تراحمهم و تعاطفهم كمثل الجسد اذا اشتكى بعض تداعى له سائره بالسهر و الحمىّ.
اهل ايمان در پيوند نيكويى و مهربانى و در عواطف متبادل ميان خودشان، همانند پيكر زنده‌اند كه چون عضوى به درد آيد، ساير اعضاء با بى‌خوابى و تب با او همراهى مى‌كنند. «١» از اين رو در روايتى از پيامبراسلام (ص) مى‌خوانيم:
ودّ المؤمن للمؤمن فى اللَّه اعظم شعب الايمان «٢» دوست داشتن مؤمن، مؤمنى ديگر را به خاطر خدا، از بزرگ‌ترين شعبه‌هاى ايمان است.
در يكى از آيات قرآن نيز مى‌خوانيم:
مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ‌و ... رُحَمَآءُ بَيْنَهُمْ. (فتح/ ٢٩)
محمد فرستاده خدا است و كسانى كه با اويند، با يكديگر مهربان‌ند.
٥- ٢- رعايت حقوق:
در روايات متعدد، حقوق فراوانى براى مؤمنان نسبت به ديگرهم كيشان خويش ذكر شده است. پيامبر اسلام (ص) در حديثى مفصّل فرمود:
مسلمان بر برادر مسلمانش سى حق دارد كه برائت ذمّه از آن حاصل نمى‌كند مگر به اداى اين حقوق يا عفو كردن برادر مسلمان او: لغزش‌هاى او را ببخشد، در ناراحتى‌ها نسبت به او مهربان باشد، اسرار او را پنهان دارد، اشتباهات او را جبران كند، عذر او را بپذيرد، در برابر بدگويان از او دفاع‌