خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٣٧

أَيَبْتَغُونَ عِندَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلّهِ جَمِيعاً. (نساء/ ١٣٩)
آيا عزت و قدرت را نزد ايشان مى‌جويند در حالى‌كه تمام عزت و قدرت از آن خداست؟
إِنَّهُمْ لَن يُغْنُوا عَنكَ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً. (جاثيه/ ١٩)
آنها هرگز نمى‌توانند تو را در برابر خداوند بى نياز كنند و از عذابش برهانند.
٣- ٤- خطرناك و غير قابل اعتماد بودن غير خودى:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ قَدْ يَئِسوا مِنَ الْآخِرَةِ كَما يَئِسَ الْكُفَّارُ مِنْ أَصْحَابِ الْقُبُور. (ممتحنه/ ١٣)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، با قومى كه خداوند آنها را مورد غضب قرار داده دوستى نكنيد، آنها از آخرت مأيوس اند، همانگونه كه كفار مدفون در قبرها مأيوس مى‌باشند.
زيرا مردگان كفار در جهان برزخ نتايج كار خود را مى‌بينند و راه بازگشت براى جبران را ندارند؛ لذا به كلى مأيوس‌اند، اين گروه از زندگان نيز به قدرى آلوده گناه‌اند كه هرگز اميدى به نجات خويش ندارند، درست همانند مردگان كفار، چنين افرادى مسلماً افرادى خطرناك و غيرقابل اعتمادند، نه به قول آنها اعتمادى است و نه براى صميميت و صداقتشان اعتبارى. آنها از رحمت حق مأيوس‌اند و به همين دليل دست به هر جنايتى مى‌زنند، با اين حال چگونه بر آنها اعتماد مى‌كنيد و طرح دوستى با آنان مى‌ريزيد؟ «١»