خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٧٩

١- گفت و گو گفت و گو با اصحاب توطئه و غير خوديها قبل از اقدامات خشن راهبرد هميشگى اسلام و رهبران آن در مقابله با توطئه‌ها و مخالفان است. ما اين سياست را در منش و نحوه رفتار پيامبر اكرم (ص) با منافقان و نيز امام على (ع) با مخالفان خويش مى‌بينيم.
امام على (ع) تلاش مى‌كرد با بردبارى و فروتنى، دلايل مخالفان را بشنود و تا جايى كه مقدور است به شجاعت آنان پاسخ دهد تا بلكه كسانى كه از روى نا آگاهى بر طبل مخالفت مى‌كوبند و به صف غير خوديها پيوسته‌اند به خود آيند و خود را از فرو رفتن در اين منجلاب برهانند.
آن حضرت در اين راه از گفت و گو با هيچ يك از مخالفان خود ابايى نداشت؛ هر چند در گفت و گو با ايشان گاه با بى مهريهاى فراوان و گستاخيهايى رو به رو مى‌گشت؛ ليكن آن حضرت همواره از سخن پيامبر اكرم (ص) را پيش چشمان خود داشت كه در غزوه خيبر خطاب به او فرمود:
لان يهدى الله بك رجلا و احدا خير لك مما طلعت عليه الشمس «١» اگر خداوند يك تن را به دست تو هدايت كند بهتر از هر چيزى است كه خورشيد بر آن مى‌تابد.
در اينجا به نمونه هايى از تلاشهاى آن حضرت در جهت اين راهبرد اشاره مى‌كنيم:
١- در جريان جنگ جمل، امام على (ع) صعصعة بن صوحان را با نامه‌اى نزد طلحه، زبير و عايشه فرستاد. و در آن، حرمت اسلام را برايشان بزرگ‌