خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٧٧

رفتار نكردند. آنان حقى را مى‌جويند كه خود آن را به كنار نهادند، و خونخواهى كسى را مى‌كنند كه خود خونش را ريختند. اگر در اين كار، با آنان شريك بوده‌ام، آنان را هم سهمى است، و اگر بدون من دست به اين كار زده‌اند، پيامدش نيز بر عهده خودشان است. به راستى كه بزرگ‌ترين دليل آنان بر ضرر خودشان است. آنان از مادرى شير مى‌خورند كه شيرش خشكيده است، و بدعتى را زنده مى‌كنند كه ميرانده شده است. «١» ٢. در جريان جنگ جمل، چون كوفيان با امام على (ع) در منطقه ذوقار به هم رسيدند، حضرت در ميانشان به پا خاست و پس از حمد و ثناى خداوند، فرمود:
اى كوفيان! به راستى كه شما از گرامى‌ترين مسلمانان و ميانه روترين آنان در خلق خوى و متعادل‌ترين آنها در سنت و سهيم‌ترين آنها در اسلام و پيامبر (ص) و خاندان او هستيد. همانا من با اطمينانى كه پس از خداوند به شما دارم، به خاطر جانفشانى‌هايى كه كرديد، در هنگامى به سويتان آمده‌ام، كه طلحه و زبير، پيمان شكسته و از اطاعت من سر باز زده و براى آشوب به عايشه روى آورده‌اند و او را از خانه‌اش بيرون كشيده‌اند و به بصره واردش ساخته و اراذل و اوباش بصره را فريفته‌اند. «٢» ٣. هنگامى كه فرستادگان حضرت از نزد سران توطئه جمل بازگشتند، در ميان مردم به پا خاست و پس از سپاس خداوند و درود بر محمد و خاندانش فرمود: