خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٦٧

در اكثر تفاسير آمده است كه يكى از يهوديان مدينه با يكى از مسلمانان منافق اختلافى داشت، تصميم گرفتند شخصى را به عنوان داور انتخاب كنند. مرد يهودى چون به عدالت و بى‌نظرى پيامبر (ص) اطمينان داشت گفت: من به داورى پيامبر شما راضى‌ام، ولى مرد منافق يكى از بزرگان يهود به نام «كعب بن اشرف» را انتخاب كرد؛ زيرا مى‌دانست كه مى‌تواند با هديه، نظر او را به سوى خود جلب كند، و بدين ترتيب با داورى پيامبر (ص) مخالفت كرد. آيه شريفه نازل شد و چنين افرادى را شديداً سرزنش كرد. «١» ٢- ٢- ٢- خوشحالى از ناراحتى مؤمنان و رهبرى؛ يكى ديگر از جلوه‌هاى ولايت‌گريزى و ولايت‌ستيزى منافقان اين است كه از خوشحالى و رفاه و پيشرفت مؤمنان و رهبرى در عذاب و ناراحتى‌اند و بر عكس، از ناراحتى و مصيبت‌هاى آنان خوشحال‌اند. در اين رابطه مى‌خوانيم:
إِن تُصِبْكَ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِن تُصِبْكَ مُصِيبَةٌ يَقُولُواْ قَدْ أَخَذْنَآ أَمْرَنَا مِن قَبْلُ وَيَتَوَلَّوا وَّهُمْ فَرِحُونَ. (توبه/ ٥٠)
اگر نيكى به تو رسد آنها را ناراحت مى‌كند (ولى در مقابل،) اگر مصيبتى به تو برسد و گرفتار مشكل شوى (با خوشحالى) مى‌گويند: ما از قبل، پيش‌بينى چنين مسائلى را مى‌كرديم و تصميم لازم را گرفتيم (و خود را از اين پرتگاه رهايى بخشيديم) و هنگامى كه (به خانه‌هاى خود) باز مى‌گردند (ازشكست يا مصيبت و ناراحتى شما) خوشحال‌اند. «٢»