خودى و غير خودى از منظر كتاب و سنت - پژوهشکده انقلاب اسلامی - الصفحة ٦٦

اين ويژگى را ندارند. آنان از داشتن ارتباط لازم با افراد خودى پرهيز دارند و از قبول ولايت خداوند و رسولش و مؤمنان، استنكاف مى‌ورزند. در اين رابطه مى‌خوانيم:
وَ يَقُولُونَ ءَامَنَّا بِاللَّهِ وَ بِالرَّسُولِ وَ أَطَعْنَا ثُمَّ يَتَوَلَّى‌ فَرِيقٌ مّنْهُم مّن م بَعْدِ ذَ لِكَ وَ مَآ أُوْلل- كَ بِالْمُؤْمِنِينَ وَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ ى لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ إِذَا فَرِيقٌ مّنْهُم مُّعْرِضُونَ. (نور/ ٤٧- ٤٨)
آنها مى‌گويند: به خدا و پيامبر ايمان داريم و اطاعت مى‌كنيم، ولى بعد از اين ادّعا، گروهى از آنان (منافقان) رويگردان مى‌شوند. آنها (در حقيقت) مؤمن نيستند. و هنگامى كه از آنها دعوت شود كه به سوى خدا و پيامبرش بيايند تا در ميانشان داورى كند، ناگهان گروهى از آنان رويگردان مى‌شوند.
ولايت‌گريزى و ولايت‌ستيزى منافقان جلوه‌هاى مختلفى دارد كه به چند مورد اشاره مى‌شود:
٢- ٢- ١- نفى حكومت و حاكميت دينى؛ آنان به هنگام بروز اختلافات كه نياز به حكومت و حكميّت دارد، حاكميت دينى و مظهر آن، پيامبر اسلام (ص) را نمى‌پذيرند؛ امّا در مقابل، حاكميت طاغوت را با جان و دل پذيرايند. در اين رابطه مى‌خوانيم:
أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ ءَامَنُوا بِمَآ أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَآ أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَن يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُواْ أَن‌يَكْفُرُواْبِهِ. (نساء/ ٦٠)
آيا نديدى كسانى (منافقينى) را كه گمان مى‌كنند به آنچه بر تو و پيشينيان تو نازل شده، ايمان آورده‌اند؛ ولى مى‌خواهند براى داورى نزد طاغوت و حكّام باطل بروند؟ با اين‌كه به آنها دستور داده شده كه به طاغوت كافر شوند.